Tooneelpoëzy

Darde tooneel.

Ariadne, Pirithoüs, Nerine.

Pirithoüs. Denkt uit myn reden niet, dat ik, in dit geval, Zyn nieuwe liefde, zo gehaat, ooit pryzen zal: O neen! ik weet wel wat hy schuldig is te geeven Aan uw getrouwe min, die hem behield het leeven. Van dien tyd nam ik deel in 't wenschlyk lot, en 't zoet Dat hem uw huw'lyk gaf, door zulke en schoonen gloed. Ik kwam om beide u hier myn achting te bewyzen, In 's Minnaars daân, de deugd der Minnaares te pryzen. Oordeel nu zelve wat verwondering ik nam Hem ongetrouw te zien; en dat een and're vlam Hem blaakte; hy me alleen hier wachtte, om te openbaaren Zyn zielsgeheimen, zelf niet durvende u verklaaren, Dat hem de min dwingt tot deeze ongerechtigheid. Ariadne. Moest ik, door 't vreinzen heen, niet zien hoe 'k wierd misleid? 'k Had dan de reden van uw herwaartskomst geweeten. Neen, in een hart, van een standvastig vuur bezeeten, Heeft nooit de vriendschap op de min zo groot een magt. Goôn! als ze is trouw, hoe licht verschoont, hoe weinig acht Men alles, en hoe licht is alles toe te geeven! Ik dacht: Wyl Thezeus word van zulk een drift gedreeven, Die een gevoelig vuur in braave harten baart

Van waare minnaars, hoe moet dan zyn edele aart 't Onëdele gebruik der wufte min versmaaden! Neen, geen verachte vlam besmet ooit zyne daaden; Maar, minnende op het spoor der helden, geeft hy stof, Om zyne liefde meê te roemen, met zyn lof. Ik deed noch meer: ik zag met onbekommerde oogen, Dat hem betooverde 't bekoorelyk vermoogen Van Naxus jufferschap, doch dacht niet dat zyn trouw, Door afgedwaalde min, de myne hoonen zou. Maar, nu men niets meer van zyn liefde kan bedekken, Noem my 't schoon Voorwerp dat zyn ontrouw kon verwekken. Pirithoüs. Dit houd hy noch alleen verborgen. Ariadne. Neen, men vreest My haar te noemen, om de gramschap van myn geest. Pirithoüs. Ik weet zyn vrees niet: maar, nu hy verlaat uw liefde, En dat uw schoonheid 't hart eens grooten Konings griefde, Die u zyn Kroon aanbied, uw wreed geval ten spyt; Zo vind gy daar in 't eind' der droefheid die gy lyd. Ja, alles schynt u tot dit huw'lyk te beweegen, En zou alleen uw hart daar toe zyn ongeneegen, Daar gy, verlaaten reeds, in Krete zyt vervloekt, En Minos u vervolgt, die zich te wreeken zoekt? Ariadne. Ik vrees zyn wraak niet, noch het hevigst van zyn tooren. Wat kan my 't leeven, nu ik mis dien 'k min, bekooren? Ik volg 't besluit dan van myn wanhoop: dat ik sterv', Nu Thezeus aanspant met de Goôn in myn verderf! Hoe zal dit wreed besluit zyn wreede ziel behaagen! De Ondankb're wil myn dood; ik zal die niet vertraagen; Terwyl dat zy voor hem een dubb'le straf bereid. De wroeging van myn dood, en zyn meineedigheid . . .

Pirithoüs. Hy komt. 't Is tyd: span al de kracht aan van uw zinnen, Om 't recht der eerste plaats weêr in zyn hart te winnen; En zo die hoop vergeefs u vleit, denk om de Kroon, En al het recht dat u daar meê word aangeboôn.