Tooneelpoëzy

Vyfde tooneel.

Klytemnestra, Doride.

Klytemnestra. Wat groote tyding, Goôn! Wat vrees voel ik verspreiden! Wat al ontroeringen, vermengd met vreugd en smart, In myn gelukkig en myn ongelukkig hart! Die Overwinnaar komt behouden aan zyn stranden Die Ilium verwoeste, en al de Grieksche landen Gewrooken heeft! die Held, die Koning, staâg gewoon De Koningen te zien volvoeren zyn geboôn, Die Agamemnon leeft! Dat elk zyn lof trompette, En zich op d'eed'len klank van zynen naam ontzette! Het zwicht nu alles op 't gerucht van zyne daân. Laat hem alleen de plaats in myn gemoed beslaan. 'k Voel u, ô eerste vlam! het veld in 't hert behouwen. 'k Wensch Agamemnon, dus op nieuw bemind, te aanschouwen. Maar, Goôn! een knaaging, schrik, en vrees verslind myn ziel, Wanneer ik denk wat schande in myn gedachten viel, Dat myn doorluchte Held haast zal te weeten koomen. O ongelukkige! Doride. Mevrouw, verban uw schroomen. Klytemnestra. Ik ken de strafheid der Atriden al te wel. En boven dit zo stelt de wroeging my te fel De schriklykheden van de misdaad voor myne oogen. Is dit de pligt, de trouw, de liefde, en 't mededoogen, Dat ik verschuldigt waar aan de asch van myn Gemaal,

Om, onder schyn van wraak ( ik yze als ik 't verhaal!) Een ander dan zyn Zoon zyn Koninkryk te geeven? Hoe ben ik dus verrukt tot dit lafhartig leeven? Hy zal den troestel van het schandlyk huwlyk zien. Verlaaten wy dit Hof, Doride: laat ons vliên. Licht smoort de ballingschap het kwaad en zyn geruchten. Doride. Wat vrees verwart uw geest, Mevrouw? Hoe! zoud gy vluchten? Uw min is niemand noch, dan my alleen, bewust. Wie kan toch dit geheim ooit weeten? Zyt gerust. De vlucht zou tegen u tot een getuige strekken. Klytemnestra. 't Besluit myns huwelyks zal alles klaar ontdekken. Doride. 'k Weet duizend reên tot uw verweering in dien staat. Als gy u zelf maar van dien yd'len waan ontslaat, Zal dit gerucht misschien hem niet ter ooren koomen. Ja, schoon hy alles wist wat gy hebt voorgenomen, Zal 't u dan eeuwig tot een droeve wanhoop zyn? Klytemnestra. Maar dit ontrust gemoed zal eeuwig my met pyn 't Verraad verwyten, en die schand' my doen bezwyken, En myn verbaasd gezicht en zinnen klaar doen blyken. . . . Doride. Bedwing de hevigheid van uw onsteld gezicht. Vorst Agamemnon komt. Ontmoet hem naar uw pligt, En ga hem zien, Mevrouw. Klytemnestra. Laat ons hem gaan ontfangen, Beveelende aan de Goôn my zelf en myn belangen.

Einde van het Eerste Bedryf.