Tweede tooneel.
Flaminius, Arsinoë, Attalus.
Arsinoë.
Myn Heer, ik heb de zege op 's Minnaars hart gekreegen;
Ik bragt hem tot zyn pligt, de reden won het veld.
Flaminius.
Mevrouw, zie of zy ook bekwaam is om 't geweld
Van 't volk tot redenen te brengen, en te stuiten.
Denk niet dat gy hen noch moogt langer laaten muiten.
't Is meer dan tyd, dat ge u hier van gevoelig toont.
Welëer was Romen niet van dit geval verschoont;
Doch 't hield een ander spoor. Als 't muitziek graauw verwaaten
Aan 't spoorloos hollen sloeg, in dolheid uitgelaaten,
Zo spaarde nooit de Raad beloften, noch gebeên;
Noch dreigen, tot het weêr gestild was en te vreên:
't Zy dat ze op d' Aventyn moedwillig zaamenspanden,
Of Quirinaalschen berg, waar van 't vaak, alle banden
Van pligt verbreekende, met een vervloekt geweld,
Was voortgerukt, waar' 't niet by tyds ter neêr gesteld.
Maar gy tart dit gevaar, zo 't schynt uit uwe daaden.
Arsinoë.
Neen, 't is onnoodig om ons langer te beraaden.
Wy treeden veiliger den Roomschen Raad op 't spoor.
De Koning. . . . . Maar hy komt.