Eerste tooneel.
Sophronia, Justine.
Sophronia.
Ja, Ispar zal getrouw myn wraak tot hulp verstrekken,
En Trasimond haast in zyn Vader zelfs ontdekken
Een Medeminnaar; want ik denk niet dat zyn vlam
Het vuur en voedsel van de jonge Eudoxe nam.
De glans der Keizerin kan hem het hart ontvonken,
Door haar zielroovende en betoverende lonken:
Ik twyfel langer niet. Wat wraak geniet myn hoon,
Wanneer hy, om den pligt te volgen van een Zoon,
Zyn hoop, zyn lust en wensch moet aan zyn Vader geeven!
Zo Trasimond dan eens wierd door zyn lot gedreeven
Haar ongetrouw te zyn, en dat zyn hart en zin,
Van nieuwe liefde ontvonkt, me opoff'ren kwam zyn min,
Justine?
Justine.
In plaats dat gy had deernis met zyn klagten,
Zoud gy met bittere versmaading hem verachten.
Sophronia.
Ik kan van 't geen myn hart zou doen, in zulk een staat,
Niets zeggen, Goôn!
Justine.
Hoe! gy . . .
Sophronia.
Die groote woede en haat
Is licht bedekte min, die zelf zich niet durft uiten,
En, op 't vertoonen van de spyt, niets kan besluiten.
Ik voel dat gy my tot bekentenis verbind,
Hoe groot de haat zy, dat men echter noch bemint.
Justine.
Ik hoor gerucht, Mevrouw: de Vorst komt herwaarts treeden.
Sophronia.
'k Moet met gemaakte vreugd voor hem myn rouw bekleeden.