Tooneelpoëzy

Zevende tooneel.

Ladislaus, Octavius.

Octavius. Helaas! Kost gy uw haat niet meer ontveinzen, noch verbergen?

Hoe! zoude ik, veinzende, myn liefde laaten tergen? En 't voorwerp van myn min zien rooven? welk een leed. Neen, neen, denk niet dat ik zo laf my zelf vergeet. Hoe! zou Kassandra dan den prys en 't loon vertrekken Van een verwinning, die hy wist myn eer te onttrekken, Myn ampt bekleedende, met onrecht, tot myn schand'? Kan hy in 's Ryks bestier, en schatkist van ons land, Die hy dus uitputte, en 't verheffen van zyn vrinden, Noch 't ingebeelde loon niet van zyn zege vinden? 'k Heb immers, door uw zorg, hun dwaazem in ontdekt, Die al myn gramschap, en myn smart heeft opgewekt. O ja, 't is door uw vlyt en trouw alleen gekoomen, Dat hy met haar noch niet my 't leeven heeft benomen. Octavius. 't Is waar, myn Heer, gy hebt hun liefde uit my verstaan. Maar's Hartogs min, als gy haar bied u huw'lyk aan, Zal zy verwerpen, en gy zeker triomfeeren, Genietende verheugd den wensch van uw begeeren. Uw zuster wacht Kassandre, om haar gemoed en zin Tot mededoogendheid te leiden, en uw min. Verraad u zelf niet. Veins, eêr dat gy gaat verlooren. Vrees een gebelgden Vorst en Vader in zyn tooren. Ontzie zyn magt: 't is tyd: en laat de minnepyn, Die u vervoert, gantsch aan myn zorg bevoolen zyn. Ladislaus. Ja, 't is myn Vader, 't is myn Vorst; 'k weet zyn vermoogen; 'k Beken 't, ik ben vervoerd: maar 'k vind in twee schoone oogen Twee Vorsten, magtiger dan al myn tegenweêr. 'k Ben overwonnen, en myn eigen zelf niet meer.

Einde van het Eerste Bedryf.