Skip to content
1731

Tooneelpoëzy

Katharina Lescaille

Achtste tooneel.

Kassandra, Ismene.

Kassandra. Helaas! wat wreede pyn! O Goôn! Orestes! ach! ik voel myn ziel bestryden Van uwe vlam, en ben gevoelig van uw lyden. En midlerwyl, in plaats dat gy uw wensch geniet, Geraakt gy, waarde Prins, in 't uiterste verdriet. O ongelukkige! wien treft uw onheil nader? U, of uw Minnaares? die aan den wreeden Vader, Wien gy het leeven, my zo waardig, zyt verpligt, En aan zyn gramschap u ten prooi gaf, al te licht . . . . Ismene. Ach! hoop . . . . Kassandra. Wat hoop, wat troost beveelt ge my te wachten Van myn Verwinnaar, doof en gantsch versteend voor klagten, En van een Koning, wiens voorouders zo verwoed De Goôn verschrikken door het plengen van hun bloed? Kon hy, wiens ooren (Goôn!) naar niemands smeeken hoorden, Op 't slagtältaar zo koel zyn Dochter laaten moorden? Wat zal zyn gramschap dan niet aan zyn Zoon bestaan, Helaas! voor wien zyn hart is hevig overlaân Met haat en minnenyd, wiens wreedheid niets zal spaaren? Ismene. Wyl 't zo moet zyn, beschut voor de uiterste gevaaren Orestes liever, door dit huw'lyk zo gehaat. Kassandra. Ach! wat onwaarder hulp! ô Hemel! welk een raad! Neen, laat my liever, eêr ik hier toe word gedreeven,

Myn smarten eindigen met myn elendig leeven. Laat ons de onbillykheid van Agamemnons min Wat vleijende, zyn Gade, en haar verwoeden zin Ophitsen tegen hem, om zo haar staf te weeren; Door oproer deeze Stad het onderst' boven keeren; En aanzien hoe dat hem zyn burgery met lust, Met vreugd opöffert aan haar algemeene rust, En aan de schimmen der elendige Trojaanen, Aan zyn vervloekte min en myn bedroefde traanen. Kom, laat ons gaan. Ismene. Mevrouw, wat wilt ge in dit verdriet En onheil doen? Kassandra. Helaas! ik weet het zelf noch niet. O droeve schimmen van myne Ouders en myn Maagen! O groote Goden, die u laat myn dienst behaagen! O Goden, die aanschouwt myn boeijens en myn schand'! Wat moet ik doen? Wat hulp voor myn verliefden brand! Geeft my uw raad, en hoe 't ook ga, verzacht myn lyden, Als 't met myn pligt, myn eer, en gramschap niet zal stryden.

Einde van het Derde Bedryf.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Tooneelpoëzy · Katharina Lescaille · Poetry Cove