Tooneelpoëzy

Elfde tooneel.

Eudoxe, Camille.

Eudoxe. O Welk een zwakke troost voor 't hart, Waar op de Goden zyn verbolgen! 'k Voel dat de rampen, druk en smart, My, als de schaduw 't ligchaam, volgen. Myn trouwe Minnaar is in nood, Gantsch hoopeloos, van elk verlaaten, Waar dat hem dreigt een wreede dood; En ik, beroofd van magt en staaten, Geboeid in slaverny, ach! ach! Noch wil men dat ik in zal toomen Myn traanen, zuchten en geklagh, Daar ik noch moet voor erger schroomen. Neen, neen, schoon 't gruwzaam ongeluk, Myn waarde Prins! vervolgt uw leeven,

Ik zal, tot troost van al uw druk, Myn hartebloed voor 't uwe geeven. Ik ben niet meer voor 't sterven schuw. Hoe zou my 't leeven steeds verdrieten, Zo ik, helaas! het zonder u, En uwe liefde moest genieten! Waar word ik eindlyk toe gebragt? O welk een vruchtelooze reden! 'k Doe aan myn Minnaar klagt op klagt, Die licht zyn ramp is doorgestreeden, En wiens getrouwe minnegloed, Die door zyn weêrglans my deed blaaken, Gebluscht zal wezen in zyn bloed, Om nooit de vrucht der min te smaaken. O wreed gedenken, dat my pynt, Verzwaarende myn droeve kwaalen, Daar 't daglicht zelfs my duister schynt, En ik myn rouw niet kan bepaalen! Laat ons, laat ons, die droeve maar' Voorkoomen, en myn ziel bevryden, Door ééne dood, van al 't gevaar, In plaats van duizend doôn te lyden; Daar my de wanhoop drukt op 't hart, Dat in zyn droevige ongenuchten, Vliegt naar den Hemel uit zyn smart, Nu de aard' te naauw valt voor myn zuchten.

Einde van het Vierde Bedryf.