Tooneelpoëzy

Achtste tooneel.

Arsinoë, Attalus.

Arsinoë. De zege is ons geheel, myn Zoon, En Nicomedes krygt zyn welverdienden loon In d'uitslag van het kwaad, tot myn bederf gebrouwen. De Aanklaagers, die hy dorst deeze euveldaad betrouwen, Waar door hy voorgeeft, als of ik hen omgekocht Zou hebben tot zyn moord, doch zelf heeft aangezocht, Met giften, om my met dien gruwel te betichten, Zag ik, door knaaging, voor de waarheid eindlyk zwichten. Zy hebben beide my beschuldigt; beide weêr Bekent dat zy hier toe, tot kwetsing van myne eer, Verleid zyn van die Prins. Hoe haast staat ook de loogen Verbaast, de waarheid met een edeler vermoogen

Te voorschyn koomende, daar 't licht der Majesteit Hen beide ontdekt, en van elkander onderscheid! Attalus. 'k Zie deeze lasterbui, met vreugd, van u verdwynen, En, door die wolken heen, uw luister schooner schynen. Maar om dit met meer vrucht te aanschouwen, indien gy Van onverschillendheid ontslaagen zyt en vry, Zo kunt gy geen geloof aan die twee Schelmen geeven, Welke eerst bekennen, dat gy hen hebt aangedreeven Tot 's Prinsen moord; dan weêr, dat zy zyn omgekocht Van hem, als of hy u hier meê te last'ren zocht. Kunt gy gelooven, dat zo veel beroemde daaden, Zo veel verwinningen en schoone lauwerblaaden Wel konnen zyn besmet door hen, zo boos van aart? Een die bekent dat hy verraad en loogens baart, Heeft nooit geloof. Arsinoë. Ik zie uw edelmoedigheden, Voor 's Medeminnaars eer, zelfs in het strydperk treeden. Attalus. Mevrouw, indien ik al zyn medeminaar ben, 'k Ben ook zyn Broeder, die een bloed met hem erken; Waarom ik hem niet als een last'raar kan aanschouwen. Arsinoë. Kunt gy my eêr dan oor een Moordenaarster houwen, Die, door 't betichten, liep veel meer gevaar dan hy? Attalus. Indien ik hem hou van dien snooden laster vry, Ik zal 'noch minder, als men u beticht, gelooven: Uw deugd, Mevrouw, streeft alle misdaad ver te boven. Gun my dan, dat ik heb wat achting voor zyn daân. Men ziet zyn deugd aan 't hof met nydige oogen aan,

Die om zo eed'le ziel in het verderf te brengen, Zo stout zelfs zyn van uw gezagh daar in te mengen. Dien vuilen laster heeft alleen de Nyd gebaart, Om zyne glory, die zo zuiver is van aart, Te smetten: maar zo ik hem mag, naar myn gedachten, Oordeelen, moet ik hem van myn gevoelen achten. 'k Gebruik, op zulk een groot en edelmoedig Held, Myn Medeminnaar, niets dan openbaar geweld: Ja, zonder dat ik tracht hem, of zyn roem, te deeren, Zoek ik wel hulp, maar geen' waar door 'k my zoude ontëeren; Vertrouwende, dat hy een hart, als 't myne heeft, Dat geenszins minder met my edelmoedig leeft, En niets, 't geen hem zyn eer kan kwetsen, zal beginnen, Om my alleen, met zyn verdiensten, te overwinnen. Arsinoë. Gy kent de waereld, noch den grond van 't Hof geenszins. Attalus. Hoe! moet men anders zyn een Minnaar dan 't een' Prins Betaamt? Arsinoë. Gy mint, myn Zoon, 't is waar: doch 'k hoor u spreeken, Gelyk een Jong'ling. Attalus. Wat myn jaaren mag ontbreeken, Ik heb te Romen niets zien oeff'nen, dan de deugd. Arsinoë. De tyd, door 't oeffenen van ampten, leere uw jeugd De deugden van het Hof. Doch is de Prins uw Broeder, Zo denk, zo denk, myn Zoon, dat ik ook ben uw Moeder. Laat ons, in weêrwil van uw achterdenken, gaan Den Koning vinden, om zyn meening te verstaan.

Einde van het Darde Bedryf.