Tooneelpoëzy

Darde tooneel.

Kassandra, Alexander, Frederik.

Kassandra, komende vergramd van Theodora. Wel, Mevrouw, 'k voeg my dan tot myn val. Ik wil den donderslag, dien gy my dreigt, verwachten. Tegen Alexander. Helaas! myn Heer, maakt gy een eind van al myn klagten, En van myn droevig lot en lyden. Zal 'k altyd Gepynigt worden van zo bitt're smart en stryd? En zonder opspraak u nooit minnen? Alexander. Welke zaaken, Wat overlast, Mevrouw, doet u van gramschap blaaken? Kassandra. Uw Zusters woeden, en uw Broeders euveldaân. Men poogt myn oogen te verblinden; door den waan

En yd'len glans der kroon, myn zinnen te overheeren, Met my te dwingen tot beminnen, en regeeren. Dit is des Prinsen last, die, buiten hoop en raad, Zyn hart geeft over aan zyn woede, wraak en haat, Ja, aan den naaneef zulk een voorbeeld dreigt te geeven, Waar van deeze eeuw, en de toekomende zal beeven. Dit is de teed're zucht daar my zyn min meê vleit. Alexander. Geef toch op nieuw de rust aan uw bevalligheid. Laat, laat de donder, die u dreigt door zo veel slaagen, Vry buld'ren als 't hem lust met zyn verwoede vlaagen; Want hy zal nu, noch nooit neêrvallen tot uw smart, Voor dat hy hem, die u dien toestiert, slaat op 't hart. Maak myn geluk in 't eind van uw en van myn lyden. Laat ons d' aanstaanden nacht hem al de hoop afsnyden, Die noch zyn liefde vleit: voltrekken we onze trouw. Hoor dan vry zonder schrik zyn dreigen aan, Mevrouw, Waneer dees arm, gesterkt door uw verliefd ontfermen, Als uw Gemaal voor elks gezicht u mag beschermen. Frederik. Voorkom deez' avond noch de driften van zyn gloed; Doch 't wigtig stuk vereischt dat gy u haasten moet. Aan t'wys bestier der zaak is meest de zaak gelegen. Vertrekken wy, om die wat nader te overweegen. Kassandra. O Hemel, die nooit hart in nood verlegen laat! Het myne smeekt u om uw bystand, buiten raad. Ach! 't wenscht, beroerd, verbaasd, naar 't eind van zyn verlangen. Kom, laat ons. . . .