Tooneelpoëzy

Eerste tooneel.

Theodora, Izabelle.

Theodora. O Hemel! deeze schrik doet al myn leeden beeven; En welk een rust ik ook myn onrust tracht te geeven, 't Stemt alles over een met myn benaauwden droom. En gy veroordeelt noch het kwaad daar ik voor schroom? Izabelle. Gy houd te licht u aan den schyn van 't kwaad verbonden. Om dat de Prins in zyn vertrek niet is gevonden, Behoort gy echter zo verleegen niet te zyn. Gy pynigt vruchteloos u met een valchen schyn. Gelooft gy dat de Prins, in de eerste drift der jaaren, Wanneer de liefde vaak de grootste smart kan baaren, Gebiedende de ziel, de zinnen en 't verstand, Daar zelfs het koelste hart van 't vuur der liefde brand; Zich zelven zal in zulk een eerb're schaamte prangen Als die, waar aan men de eer van ons geslacht ziet hangen? Neen, neen, Mevrouw, de Prins, van zyn verliefden zin, Geprikkeld, klaagt nu licht by 't voorwerp van zyn min, Al 't lyden dat hem kwelt. Dies ban uit uw gedachten. . . . . Theodora. Ach! 't is me onmoogelyk myn kwelling te verzachten. 'k Zag, droomende, de hand die 't staal hield gantsch verwoed: 'k Zag 't geeven van de wond, en 't vloeijen van zyn bloed; En, door een and're hand, die reeds was opgeheeven, Zyn hoofd gedreig: doch ik, bekommerd voor zyn leeven, Vond, door myn naar geschreeuw, op 't eigen oogenblik, Myn droom vervloogen, maar geenszins myn angst en schrik.

Die dreef my van het bedde, en doet my alles schroomen. 'k Was zelf, indien uw zorg my niet had voorgekoomen, Gegaan naar zyn vertrek in deeze ontsteltenis. Van waar ik hoor dat die niet zonder reden is, Dewyl zyn dienaars u . . . . Maar, wat zie ik verschynen? De vrees bestormt myn hart op nieuw door duizend pynen.