Tooneelpoëzy

Eerste tooneel.

Ariadne, Nerine.

Nerine. De Koning had zich aan uw weig'ring moogen stooren. Kunt ge u geen oogenblik bedwingen, en hem hooren? Schoon gy verzekerd zyt van zyn oprechte min, De wanhoop mogt hem eens verand'ren doen van zin; En, nu zyn liefde in 't eind zal voor uw huw'lyk zwichten, Moet de beleefdheid u tot deeze gunst verpligten. Ariadne. 'k Weet wel dat ik met hem voorzichtig om moet gaan, En hem niet tergen, neen: hy bood zyn Hof ons aan, Om tegen het geweld van Minos ons te sterken. Zo veel ontzagh, als hy me in zyne min deê merken, Trof vaak, met deernis om zyn ongeluk, myn hart. Maar als een ziel blaakt, in haar eerste vlam verward, En trouw mint 't geen haar trof, is 't een verdriet te hooren De minneklagt van een die ons niet kan bekooren. Spreek met me, om dat my dit te minder smarten zou, Terwyl ik Enarus verwacht, van Thezeus trouw: Maal my de glory af, die 'k daar van zal ontfangen: Verbeeld my wel de kracht van zyn verliefd verlangen; 'k Wil dat ge my daar van 't gevoeligst denkbeeld geeft. Nerine. 'k Geloof dat uwe trouw wel al zyn achting heeft, Maar 't is heel veel, Mevrouw, indien dat hy u weder Bemint met de eigen drift, die u verrukt zo teder. Ariadne. Kan ik hem wel te veel beminnen, Goôn! wanneer

Ik zie zyn heldendaân, hem blinkende van eer? Van honderd Monsters en afgryzelyke plaagen Heeft hy 't bange Aardryk, met geluk en moed, ontslaagen. Wat al slagtöffers kreeg hy, als Alcides, daar Hy duizend misdaân heeft gestraft, met lyfsgevaar, En wraak van duizend doôn nam met zyn strydb're handen! Prokrustus, Scinis zelfs, en Cerçion, der landen En vee en menschen schrik, verwon hy met geweld. Al 't Aardryk weet dit, en al 't Aardryk staat versteld. Maar wat ik zeggen mag van zyne lauwerbladen, 't Is niets: al wat ik zie moest spreeken van zyn daaden. 'k Min Phedra teêr: gy weet wat zucht myn hart haar draagt; En zo 'er iets in haar mag zyn dat my mishaagt, Zo is 't haar koelheid, die zy toont in hem te roemen. Als zy zyn heldendeugd my hoort onsterflyk noemen, Staat zy 't wel toe, (en wie zou minder doen dan zy?) Doch nimmer hoort men haar verheffen dien voor my Bekoorelyken Held. 'k Wil, zonder haar te krenken, Van haar stilzwygendheid veel liever 't beste denken. Nerine. Is 't vreemd dat gy haar hart zo onverschillend ziet? Zy, nooit verliefd, begrypt de kracht van 't minnen niet. Ariadne. De liefde zal veeltyds een bitt're zoetheid geeven. Maar 't onverschillende, is dat een gelukkig leeven? Nerine. Leer van den Koning dit, die, van uw glans verblind, Zo veel niet lyden zou, zo hy nooit had bemint.