Tooneelpoëzy

Vierde tooneel.

Ariadne, Nerine.

Ariadne. Nerine, hy vertrekt, helaas! Nerine. Wat kan 't u schaaden? Zyn byzyn helpt u niet. Ariadne. Alom my te verraaden, En te verlaaten? Nerine. Gy hebt hem dit zelf geboôn. Ariadne. Moest hy gehoorzaam zyn aan myn bevel? ô Goôn! Nerine. Wat wilt gy dat hy doe? Gy dwongt hem tot vertrekken.

Ariadne. Dat hy den wensch zou van myn teed're min ontdekken? En, als de drift van myn vervoerde minnenyd Hem wegjoeg, dat hy wist te blyven voor altyd. Schoon zyne trouwloosheid heeft myne dood beslooten, Ik had ten minsten 't zoet van hem te zien genooten. Maar kon hy langer my wel zien? Ach Hemel! neen. Zaagt gy de blydschap wel die uit zyne oogen scheen? En hoe myn haat hem in het weggaan kon vernoegen? Wat hoon! Nerine. Hy voelt in uw gezicht een heim'lyk wroegen, En, nu voor zyne schuld alle uitvlucht hem ontbreekt, Ontwykt hy 't wreede verwyt, waar door ge op hem u wreekt. Ariadne. O ja! ik wil, ik moet my wreeken. Laat ons poogen Myn Medeminnaares te ontdekken aan myne oogen. Doorzoek met my al 't hof, wie is bekwaamst daar in Om te betooveren een helden hart tot min? Kan hem Megistes glans, of Egle trouwloos maaken? Neen, Ciane heeft veel meer schoonheid om te blaaken: Hy spreekt haar 't meest: maar zo zy Thezeus hart van 't myn Afrukken wou, moest zy ook schoonder dan ik zyn. Maar yd'le schoonheid, die my vleit! wat kan 't u baaten? Zie daar uw magt, een Laffe is 't, die u heeft verlaaten: Maar zo een and're min zyn hart ontvonkt, myn wraak Gedoogt niet dat hy ooit daar van de vruchten smaak'. Hy leere ook, op zyn beurt, als ik, zyn ramp beweenen. 'k Ben Minnaares, maar ook een Vrouw. Kom, gaan wy heenen. Hy wil myn dood: 't is wel: maar, eêr dat hy die ziet, Wie weet of hy of ik de meeste smart geniet!

Einde van het Darde Bedryf.