Tooneelpoëzy

Vyfde tooneel.

Kassandra, Ismene.

Ismene. Met wat voor doodelyke reên Vermoort ge Orestes noch in al zyn moeilykheên? Kassandra. Laat dien Rampzaligen, Ismene, veilig vluchten; Hy heeft geen zwaarder leed dan aan dit hof te duchten. 't Is nut voor d'aanslag, dien ik smeedde in myn verdriet. Ismene. En wat toch smeedde gy? Trouwt gy zyn Vader niet? Kassandra. Vorst Agamemnon, en Orestes, gantsch Mycenen, Gelooft dit zeker: maar zoud gy 't wel konnen meenen? Gy, die myn zinnen kent, myn leed, myn zucht tot wraak? Ismene. Wat is dan dit geheim? Kassandra. 'k Zal u een wond're zaak, Een aanslag, waardig aan Kassandre alleen, doen hooren? Ismene. Hoe? Kassandra. 'k Wil in 's Konings bloed zyn hoop en min versmooren; Hem lokken, onder schyn of ik hem trouwen zou, Naar 't outer, daar ik zal, tot troost van mynen rouw, De Goden en myn bloed, die wee en wraak begeeren,

Door een groote offerhand' bevredigen en eeren: 'k Zal met myn hand, die hy op trouw wacht, in zyn hart Den degen dryven; en dan eind'lyk, vry van smart, Met vreugd het zelve staal door deezen boezem stooten, Al Trojens ongeval, dat heerlyk dient beslooten, Vervullen naar myn eisch, en zeeg'len 't met myn bloed. Ismene. Wat yslyk opzet! ach! Kassandra. Wat groot vermaak! hoe zoet! Hoe heerlyk is 't om myn Verwinnaar te vervolgen, En hem aan myne wraak, rechtvaardig en verbolgen, Op te off'ren, door een daad die eindigt alle elend'! Een daad, die eeuwig zal op 't aardryk zyn bekend, En Agamemnons schim, als moorder der Trojaanen, Naar myn heer Vaders schim gezwind den weg zal baanen. 'k Zie Klytemnestra, Goôn! moet ik, ontroerd van zin, Noch wachten op der hoon der gramme Koningin!