Eerste tooneel.
Trasimond, Narbal.
Trasimond.
Helaas! is dan myn hart 't verdriet ten roof gegeeven?
En kan ik nimmer in geruste blydschap leeven?
Myn Broeder is, ô Goôn! myn Medeminnaar, ach!
Zeg, Narbal, my noch eens, wat ik u bidden mag,
Of ik my niet bedrieg? Kan ik dit wel gelooven?
Wil hy Eudoxe my voor myn gezicht ontrooven?
Verlaat hy dan zyn bruid Sophronia? word hy
Gestyft van 's Konings magt en wreede dwing'landy?
Waar word hy toe gebragt? en wat komt my te vooren?
Breekt hy zyn trouw, verbond en eeden, dier gezwooren?
Maar weet gy niet of ook de Keizerin met smaad,
Of welbehaagen hoort zulk een vermeet'le daad?
Bedient men zich ook van het vorstelyk vermoogen?
Zal myn Eudoxe zulk een dwing'landy gedoogen?
Narbal.
Gy hoort dit best van haar, myn Heer; daar komt zy aan.