Zesde tooneel.
Trasimond, Narbal.
Narbal.
Ik Zie, uit haar gram gezicht, haat, liefde, spyt en smart.
Trasimond.
Is dan de Hemel op myn min zo fel verbolgen?
Moet my de dwinglandy van 't lot zo wreed vervolgen?
Sophronia heeft dan. . . Wat onverwacht een schrik!
Die naam doorsnyd myn hart: op yder oogenblik
Voel ik, met tegenzin, hoe dat ze my doet beeven.
Hoe meer dat ik dit wil verdryven en weêrstreeven,
Hoe meer de vrees myn ziel met angst en schrik beknelt.
Is dan iets schriklyks in dien naam dat my ontstelt?
Neen, 't is onnoodig een die my bemint te schroomen.
Maar, ach! myn bloed ontroert, myn moed word my benoomen
Door deezen schrik, die my voorzeid veel moeilykheên.
Bewaar Eudoxe, Goôn! bederf my maar alleen.
Einde van het Darde Bedryf.