Tooneelpoëzy

Eerste tooneel.

Pirithoüs, Phedra.

Pirithoüs. Het waar slechts tydverlies. Denk, wat gy ook moogt poogen, Zyn onverzetlyk hart blyft echter onbewoogen. 'k Zie noch, met welk een kracht van woorden, en gebeên, Gy hebt op nieuw met hem zo lang vergeefs gestreên; Ja zelf hem tegen u gewapent, en, in 't schenden Van zyne trouw, vertoont een Zuster vol elenden. Gy hebt getracht zyn hart te brengen tot berouw, En tot zyn eerste liefde, en tot zyn eerste trouw. Met fieren moed dorst ge uw gebeên met dreigen mengen, Geen rede spaarende om tot reden hem te brengen. Maar wyl door u is zyn verandering gemaakt, Word zyn ondankbaarheid vergeefs van u gewraakt. Uw liefde zelfs kon tot die misdaad hem verpligten; En scheen somtyds zyn hart, door wroeging, iets te zwichten, Wat dit berouw u ook beloofde, het verdwynt Zo dra uw glans in zyn minzuchtige oogen schynt. Phedra. De Goden weeten, die 'k nooit kan myn hart verzaaken, Dat hy me, in weêrwil van myn zinnen, wist te maaken Tot medepleegster in 't verbreeken van zyn eed. Die trouw, waar mede zich myn Zuster voor hem kweet, Verdiende wel dat hy haar weêr oprecht beminde: Maar, ach! wanneer ik in my zelve d' oorsprong vinde Van Adriadnes smart, die haar zyn afkeer baart, Daar is geen pyn, geen straf, geen doodschuld, hoe bezwaard, Die 'k, uit meêdoogen, niet getroost zou willen lyden, Zo 'k van dit doodelyk verdriet haar kon bevryden.

Zy hield my in de min van Thezeus nooit verdacht; 'k Heb die gevoelt, doch nooit zyn wedermin verwacht; Of liever, 'k voelde 't vuur reeds meester van myn zinnen, Eêr dat ik nam besluit van hem te willen minnen: Doch 't stond aan my, om dit voorbaarig vuur, uit pligt, Bedekt te houden voor altoos aan zyn gezicht, Of hem te aanschouwen, of te vlieden voor zyne oogen. Maar 'k zag hem, dit 's myn schuld: ik zag hem, opgetoogen In zynen hof; en hy, zich waanende gevleid, Heeft zich hier door verstout tot ongetrouwigheid. Hoe kwaalyk kan men zich, by 't geen men mint, verweeren! Zyne oogen toonden my de kracht van zyn begeeren, Myn lonken hem ter sluik, in weêrwil van myn zin, Helaas! 't noodlottig vuur van myn verborgen min. 'k Heb echter zyne drift gepoogt te wederhouwen, Met kracht, maar al vergeefs: ik moest zyn liefde aanschouwen En lyden; ja ik heb daar van 't gevaar gevreest, Maar hy geduurig die verborgen voor myn geest. Wat zwakheid! maar men moet zich daar weêr tegen zetten, En hem op nieuw in zyn verwachtte hoop beletten; Zyn wankelende trouw herstellen. Ei! ga heen, Pirithoüs, noch eens hem zien, op myn gebeên; En poog hem van myn min, is 't moog'lyk, te geneezen, Met hem te zeggen dat ik nooit voor hem kan wezen. Ik heb reeds veel gezegt, doch zeg aan hem noch meer. Pirithoüs. Wy vord'ren niets daar meê: hy mint u al te teêr. En schoon uw afkeer kon zyn hart wanhoopig maaken, Zal dat terstond dan weêr om Ariadne blaaken? O neen! hy, driftiger in uwe min verward, Kan zonder hoop zyn, maar geen meester van zyn hart. Doch, om haar dienst te doen, behoort gy haar te toonen, Dat Thezeus haar verlaat. Men mag haar niet verschoonen

Van deezen slag, hoe zwaar, hoe droevig en gehaat; Op dat zy, tot haar schaâ, het huw'lyk niet versmaad' Van Enarus, wiens troon haar kan een schuilplaats strekken Hy mint haar: poog haar tot zyn weêrmin te verwekken. Phedra. Hoe! zoude ik haar verraân, die zich met hart en zin, Op my verlaat, om hem te brengen tot haar min? Hem, die om my haar hoont? Goôn, wist zy dat myn lonken, En kleine aanlokselen die trouwelooze vonken Verwekten in zyn hart, waarom hy schend zyn pligt! Zoude ik zo wreed zyn, en 't beleedigde gezicht, Met die misdaadige bekoorlykheden, tergen? Waar zou 'k my zelf voor haar verwytingen verbergen, Die een gerechte toorn . . . . Pirithoüs. Daar komt zy aan, Mevrouw. Beneemen wy haar al de hoop op Thezeus trouw.