Tooneelpoëzy

Vyfde tooneel.

Herodes, Narbal, Thares.

Herodes, tegen Narbal en Thares. Maar gy, ô myn Getrouwen! gy, Die geen verraaders, noch geen vleijens zyt als zy: Komt, laat ons onder een vermengen onze zuchten En traanen zonder einde, in troostlooze ongenuchten; De dood beklaagen van dat beeld, zo god'lyk schoon. . . . . Maar ze is niet dood: ze ontfing voor de aardsche een hemelkroon In 't koningryk om hoog: ze is in 't getal der Goden Geplaatst om haare deugd. Doch 't is voor al van nooden Dat haare godheid hier een tempel werd gesticht, Die haar waardy eeuw uit eeuw in, vertoone aan 't licht; En daar haar beeldtenis, zo vol bevalligheden, Op een altaar gesteld, werd plechtig aangebeden. Ja, 'k wil dat deeze plaats zy naar haar naam genoemd, Haar deugd op 't hooge koor gezongen en geroemd. Men viere, om 't aardryk al haar wond'ren te openbaaren, Met yv'rig kerkgebaar, haar feestdag alle jaaren.

Dat elk dien eere; of dat ik sterve. Narbal. O welk een druk, En wanhoop! Ach!, wat raad? Dit droevig ongeluk Schynt, door de ontsteltenis, zyn oordeel te overwinnen. Thares. Men merkt wel aan zyn treên 't verlies van zyne zinnen. Herodes. Ik kan niet langer van haar afgescheiden zyn. En dit vertoeven brengt me in onverdraagb're pyn. Ga, zeg haar, uit myn naam, dat zy straks hier moet koomen. Haar byzyn kan alleen verdryven al myn schroomen, En baaren vreugd op vreugd, 'k Vergeef haar 't kwaad, indien Ik haar bekoorlykheên mag met myne oogen zien. 'k Zal aan Nicanor straks zyn vryheid wedergeeven, Als ik haar wil verstaa. Narbal. Waar word hy heen gedreeven? Ach! zyn inbeeldingen vermeed'ren door zyn smart. Thares. De raazerny maakt al zyn redenen verward. Herodes. Als ik gebied, men kan myn woorden niet meer hooren. Hoe! zou de onheusche wind die met myn zuchten smooren? 'k Word niet gehoorzaamt. Of kan niemand my verstaan? Narbal. Wat wil zyn Majesteit? Herodes. Dat gy zult spoedig gaan, Om Mariamne hier te leiden, 'k Wil haar spreeken. Ik voel den band van myn langmoedigheid verbreeken. Narbal. Helaas! heer Koning, gy begeert de Koningin; Maar. . . .

Herodes. Waarom niet? spreek op. Narbal. Verander toch van zin. Van haar is niets, dan haar beroemde naam, in wezen. Herodes. Haar naam alleen! zou zy wel dood zyn? moet ik vreezen, Of hoopen? Narbal. 'k Heb terstond de waarheid u gemelt. Herodes. Ach! Narbal, 'k denk nu weêr op 't voorwerp dat my kwelt; En myn geheugden, 't geen in spyt van al myn klagten, Haar beeld vernieuwt in myn rampzalige gedachten, Komt my ontydig hulp, tot myn verdriet, te biên. Ze is al te vaardig, om myn zinnen te doen zien Het geen zy niet laat zien dan om my fel te plaagen. O dwaaling, die myn hart scheurt door een pynlyk knaagen! Ach! gy vertoont te klaar, aan myn ontsteld gemoed, In 't kwaad dat ik bedreef, 't verlies van zo veel goed. Maar 'k zie de Koningin, met haar vergoode straalen, In 't licht der wolken op het heerlykst zegepraalen. Een kring van bloedkoraal is om haar hals gespreid, En zy verheft haar geest om hoog vol majesteit. Haar roem, en schoonheid is vermeerderd; 'k zie de zielen Der zaligen rondom haar glans eerbiedig knielen. Een rei van Engelen ontmoeten haar met vreugd, En kroonen met olyf en palmen haare deugd. Zy slaat haare oogen naar beneên, om aan te schouwen De pyn die 'k voel van een verschriklyk naberouwen. O schoone Mariamne! aanhoor myn reden, hoort! Erbarm u over my, eêr my de wraak vermoord'. Genaâ, genaâ, Vorstin! ei! wil my toch vergeeven

't Kwaad dat ik reuk'loos heb tot uw bederf bedreeven. Myn hart moest boven al u hebben aangebeên, Zich opgeöffert aan uw schoonheid, om alleen Te leeven door den glans van uw bekoorlyke oogen: En nochtans heb ik u, vervreemd van mededoogen, Mishandelt. Maar, 'k beken myn schuld, hoe zwaar en groot, En leg die voor 't gezicht van al de waereld bloot. Zie, zie de elend' welke ik hier over moet gevoelen. Zy hoorde uw gramschap, en uw heete wraak te koelen. Indien myn schuld is zwaar, myn misdaad gruwzaam wreed; 't Rechtvaardig Recht straft my ook met een dood'lyk leed. O Wonder der Natuur, van onbevlekte zeden, Van edelmoedigheid, en alle heerlykheden! O zuiv're ziel, die zo volmaakt aan 's hemels trans, 't Gestarnte, zon, en maan, verdooft met uwen glans! Die, opgevaaren, hebt van 't aardryk meêgedraagen Al myn vernoegen, vreugd, en eenigst welbehaagen! Ach! denk niet dat myn smart bestaat in valschen schyn, Om blyk te geeven van myn naberouw en pyn; Zo poogt myn ziel, geheel wanhoopende, te baanen Een weg, om vry te zyn van 't ligchaam, door myn traanen; Om u te volgen, in het bangste van myn nood, Op een afgrys'lyk spoor van de allerwreedste dood. Thares. Zyn kracht begeeft hem, en men ziet zyn verf verbleeken. Hy 's flaauw: zyn adem schynt reeds uit zyn borst geweeken. Narbal. Kom, draagen wy hem straks te rust naar 't ledekant, Op dat hy wederkryg' zyn krachten en verstand.

Einde van het Vyfde en Laatste Bedryf.

MDCLXXXV.