Zevende tooneel.
Wenseslaus, Lyfwacht.
O vyandlyke pligt!
Onmenschlyk vonnis! daar natuur voor schrikt en zwicht.
'k Verlies myn Zoon, als ik myn scepter wil bewaaren,
En 't goddelyk gerecht verbied my hem te spaaren.
't Verkracht myn tederheid: en gy, myne oogen, gy
Verbergt uw traanen, en myn smartlyk medely.
Ik kan, als Vader, noch als Koning, niet beletten
Dit vonnis, en Natuur buigt eind'lyk voor de wetten.
O Poolen! zie of ik aan 't recht, en myn gemoed
Wel meer kan geeven dan myn' Zoon, myn eigen bloed.