Tooneelpoëzy

Darde tooneel.

Enarus, Thezeus, Ariadne, Nerine.

Enarus. Prins, myn verbaasdheid spreekt, En zo ik zweeg van 't lot, dat wreed my 't hart doorsteekt, Myn kwynend aangezicht, met traanen overlaaden, Zoude, in myn weêrwil, toch myn zielsgeheim verraaden. 'k Bemin, en de Prinses is 't voorwerp dat my blaakt. Maar, dit ontstelle u niet, het vrolyk uur genaakt, 't Welk uwe liefde zal met myn toestemming kroonen, Om de achting, die ik voor uw liefde heb, te toonen. 'k Won, door de rede, in myn ontroerde ziel het veld; En buiten twyfel is 't niet zonder groot geweld. 'k Zal licht, hier door, uw hart tot deernis overreeden.

Een Medeminnaar, van zyn eigen drift bestreeden, Verraaden van zyn deugd, die zyne min verlaat, Verdient, helaas! beklaagd te zyn, en niet gehaat. 'k Zal dit alleen van zulk een groote zege wachten. 'k Poog, met dus ongeveinsd te ontdekken myn gedachten, Te weeren de achterdocht, die gy in uw gemoed, Tot nadeel van myn deugd, en myn oprechten gloed Mogt neemen. Neen, ik zal u geen verhind'ring geeven. Terwyl ik smaaken zal de rampen van myn leeven, Zo proef het huw'lykszoet, bevryd van allen druk: Voltrek op morgen vry dat langgewenscht geluk: Ik stem het toe, en niets kan meer uw vreugd betoomen; Pirithoüs is reeds, om die te zien, gekoomen. Daar 's geen belet. Myn hof, dat uw verdiensten acht, Heeft dit groot schouwspel van uw bruiloft lang verwacht. Laat, naar uw keur, de pracht straks daar toe vaardig maaken; En, in een lot zo zoet, hoe bitter 't my mogt smaaken, En ik mogt lyden, zo voltrek uw vreugd, myn Heer. Vaar wel, Mevrouw.