Tooneelpoëzy

Tiende tooneel.

Oresters, Pylades, Euribates.

Euribates. Helaas! waar heen geloopen? Hoor noch veel zwaarder ramp, dien u myn mond vermeld.

Vorst Agamemnon . . . . Orestes. Wel? Euribates. Die groote en strydb're Held, Die, door zyn dapperheid, geduurig triomfeerde, Die Overwinnaar, die gantsch Asië verheerde, Verliest, na 't afzyn van tien jaaren, deezen dag Het dierbaar leeven, dat de zee, door diep ontzagh Voor zyne majesteit, beschermde en trouw bewaarde. Orestes. O bitter noodlot! dat alleen my 't leeven spaarde Om zulken ongeval te aanschouwen! Op één tyd Verlies ik myn Meestres en Vader! Door wiens nyd, Door wat verraad? Hoe heeft men konnen zegepraalen Van Agamemnon? Ach! wat doodelyke kwaalen! Euribates. De Koning, die voor u met yver was belaân, Om straks Kassandre uw min en huwlyk aan te raân; Komt in het tempelkoor, daar hy daar dacht te vinden. Hy is 'er naauwlyks, als Egistus, van zyn vrinden En zaamgezwoornen fluks gevolgd, geheel verwoed Ons aangrypt. 't Wys beleid des Konings en zyn moed Verwekken, midden in den drang der moordenaaren, Een schriklyk bloedbad, 't welk de stoutsten moest vervaaren: Maar overvallen, en omringd van allen kant En doodlyk slag op slag getroffen; in dien stand Verneemt hy onvertsaagd met edelmoedige oogen Het Koninglyke bloed, ter doodwonde uitgevloogen Al gudzende op den grond. Hy struikelt, valt, en sterft, Dicht by Kassandra, daar die schoone lag geverfd Van haar onnoozel bloed.

Orestes. O Hemel! kan het wezen? Euribates. Egistus, door dien moord verschrikt, vol angst en vreezen Voor u, den Goôn, en 't volk, ontkomt in dit gerucht Gemaklyk ons gezicht door zyn gezwinde vlucht. Men ziet de Koningin toen in den tempel treeden: Zy ziet dat treurspel aan, een oogenblik geleeden Aan ons voorzegd; en hoe haar wraak, verhit op moord Der Medeminnares, met een haar Ega smoort In zyn doorluchtig bloed. Zy voelt zig heftig prangen Van naberouw; en valt, met razerny bevangen, In onmagt onder al de naare dooden heen. De tempel word vervult met zuchten en geween, Daar de eene sterft van druk, en de ander smelt in traanen. Terwyl zich yder poogt het spoor ter wraak te baanen, Maakt u myn droeve tong den snooden moord bekent. Ik zou vernoegd zyn, als ik, vry van alle elend', En 't woeden des Tirans, mogt van de Goôn verwerven Om voor uw oogen, na dit wreed verhaal, te sterven. Orestes. 't Is lang genoeg gezucht: 'k merk wat myn Vader wacht. 'k Zie wat myn eer, en wat Kassandra van myn magt En van myn pligt begeert. Laat ons met alle plaagen Den wreeden Moordenaar vervolgen, en doen draagen De straf van zyn verraad: laat ons met eed'len moed Myn druk verzachten in het plengen van zyn bloed. De gantsche waereld zal, gedenkende aan Mycenen, Verbaasd staan voor myn wraak, en myne smart beweenen.

Einde van het Vyfde en Laatste Bedryf.

MDCLXXXIV.