Eerste tooneel.
Theorora, Izabelle.
Theodora.
Met wat gelaat heeft hy myn brief van u ontfangen?
Izabelle.
Met een gelaat, waar in zyn minnelyk verlangen
Stond leevend afgebeeld, door een verliefden zwier.
Vergeefs ontveinzende de vonken van dat vier,
In weêrwil van 't ontzagh, dat hem niet in kon toomen,
Heeft hy, in 't leezen, aan uw waarden naam gekoomen,
Die tederlyk gekust, en, met een zoet geweld,
Op dat merkteken, hem zo aangenaam, gestelt
Een teken van zyn vlam, die hy niet durft ontdekken.
Theodora.
Wil in myn hart geen meer beweegingen verwekken,
O liefde! 't is genoeg ontrust, en van 't geval
Verdrukt, bestormd, bedroefd, geslingerd overal,
Om myn standvastigheid gevoelig te beproeven.
De maar van 's Hartogs dood kon my eerst zwaar bedroeven;
En als zyn leeven my genas van deeze smart,
Hoor ik myn Broeders dood, die my zo drukt op 't hart,
Dat ik, verbaasd, niet weet waar 'k ben, of my zal keeren.
Ik kan, hoe wreed hy my ook is, geen wraak begeeren.
'k Bemin den Moorder, en Vermoorden, daar 'k bezwyk,
Om 't ongeluk van d' een, en d' ander te gelyk.
'k Stort om den doode, en om den leevenden myn traanen.
En als het bloed van d'een den weg tot wraak komt baanen,
In myn beroerde ziel, zo kan terstond die geen . . . .
Maar, Izabelle, ik zie den Hartog herwaarts treên.