Tooneelpoëzy

Darde tooneel.

Nicomedes, Laodise, Flaminius.

Nicomedes. De Roomsche Raad moet wel aan hun Gezanten geeven Een groot gezagh, of gy uw last te buiten streeven. Flaminius. Ik weet myn last, en ben aan and'ren daar van de eer, En redenen verpligt. Nicomedes. Ga, geef hen die, myn Heer. Laat my ook, op myn beurt, Mevrouw wat onderhouwen. Gy hebt de zege rees op haar gemoed behouwen. Uw redenen zyn van zo groot een kracht geweest, Dat ons zal moeilyk zyn te wisschen uit haar geest, 't Geen uw welspreekendheid daar diep wist in te drukken. Flaminius. Bewoogen zynde van de elende en ongelukken, Waar in Mevrouw zich stort, gaf ik alleen aan haar, Om haar te redden uit een vriendschap vol gevaar, Een trouwen raad, myn Heer, van deernis aangedreeven.

Nicomedes. Haar zulk een raad, die zo vol deernis is, te geeven! Wat 's dit een teder en barmhertig Afgezant! Mevrouw, wat laffe raad gaf hy u tot uw schand'? Flaminius. Gy hoont my noch, en blaakt van gramschap, tegen reden. Nicomedes. Blaak ik van gramschap? Flaminius. Denk dat nooit de waardigheden Van een Gezant. . . . Nicomedes. Steun daar niet op. ô Neen! gy zyt, Zo dra ge u Raadsheer maakt, die waardigheden kwyt. Mevrouw, heeft hy van u zyn antwoord reeds bekoomen? Laodise. Ja, Heer. Nicomedes. Zo weet dat ik u hier, in spyt van Romen, Neem voor Flaminius, en voor een Hofgezant Van Attalus; ja, tot uw ontuitwisb're schand', Voor een Vergiftiger van Hannibal, myn waarden Leermeester, die men nooit zag van zyn deugd ontäarden. Zie daar al de eer, die ik u toedraag. Zo ge u acht Daar door beleedigd, ga, en doe den Vorst uw klagt. Flaminius. Ik zal by hem om recht, schoon 't is uw Vader, trachten; Of weigert hy my dat, ik zal 't van Romen wachten. Nicomedes. Ga, val hem beiden dan te voet. Flaminius. Gy zult de daad Hier op zien volgen. Prins, bedenk wat gy bestaat.