Tooneelpoëzy

Vierde tooneel.

Prusias, Nicomedes, Attalus, Flaminius, Araspes, Lyfwacht.

Flaminius. Myn Heer, indien ge om my hebt deeze moeilykheên

'k Stoor my niet aan den hoon, dien 'k heb van hem gekreegen: En zo de Raad al zyn bedryf mogt zwaarder weegen, 'k Heb vrienden daar, die 't licht verschoonen. Prusias. 'k Zal den Raad Voldoening geeven, en op morgen vroeg myn Staat En Kroon aan Attalus: hy zal in 't purper blaaken, Ja, zien zich Koning van 't beroemde Pontus maaken, En d' eenigst' Erfgenaam van al wat ik bezit. Wat deezen Trotse aangaat, in zyn misdryf verhit, 'k Laat Romen, tusschen u en hem, het vonnis stryken, Na dat de hoon, die hy u aandeê, haar zal blyken. Hy zal, voor Attalus, met u, als Gys'laar, gaan. En, op dat hy myn wil niet meer zal tegenstaan, Stelle ik hem in uw magt, die gy hem moogt betoonen, Als hy, ten trots van hem, zyn Broeder heeft zien kroonen. Nicomedes. Hoe! my naar Romen toe te zenden? Prusias. Daar zult ge eêr Recht krygen. Ga, eisch daar uw Laodise weêr. Nicomedes. 't Is wel, ik zal daar heen, nu gy 't begeert, vertrekken: Maar myn gebied zal daar ver boven 't uwe strekken. Flaminius. Gantsch Romen kent uw deugd, en bid u aan. Nicomedes. Maar wacht, Flaminius, ik ben noch derwaarts niet gebragt: 't Spoor is onzeker; en, om 't niet al op te haalen, Die my daar heene zou geleiden mogt licht dwaalen. Prusias. Araspes, breng hem weg: versterkt zyn wacht.

Tegen Attalus. En gy, Betoon u dankbaar aan de Roomsche heerschappy. Uw magt en glory word alleen uit haar gebooren, En, zonder deeze hulp, waart gy geheel verlooren. Tegen Flaminius. Myn Heer, verschoon me, indien gy uit myne oogen leest Een droefheid: 'k voel my om de Koningin bevreesd, Door de ongenucht die haar ontstelt: 'k ga die verdryven Uit haar benaausd gemoed, en laat hem by u blyven. Tegen Attalus. Noch eens, Prins, 'k wil dat ge uw Beschermer dankt.