Tooneelpoëzy

Eerste tooneel.

Sophronia, Justine.

Justine. Ei! wil u zelf wat rust in uwe droefheid geeven. Sophronia. Waar heeft ooit eenige mensch een laffer daad beschreeven? Wat gruw'len deed ik? Goôn! in welk een naaren nacht Van wanhoop, van elend', heb ik my zelf gebragt? Ik wensch, ik zoek my nu in's afgronds schoot te bergen. Al wat ik zie schynt myn verwoeden zin te tergen. Ik haat het daglicht, en ik schuw het overal On onrechtvaardig, wreed en vyandlyk geval! 't Is al te lang my van myn kindsheid af te plaagen, Met droeven ramp op ramp, daar al myn leevens dagen Zyn door byzond're smart getekend en bekend. Gy weet hoe dat ik, in den loop van myn elend', Zo ongelukkig, als onnoozel heb geleeden, En niet verdiend had om zo fel te zyn bestreeden, Terwyl myn onschuld was zo groot als myne smart. Maar die onnoozelheid, helaas! is van myn hart, Op vleugels van de min, tot myn verdriet, vervloogen. 'k Heb door verwoede spyt, en minnenydig poogen, Tot wraak van myne min, 't Beminde zelfs verraân. Nu lyde ik schuldig, en de wroeging grynst my aan. Ik heb, roemwaarde Prins! ik heb, van deugd verbannen, Tot uw verderf al myn vermoogen ingespannen. Ja, 't is door my, en myn vervloekten minnenyd, Dat gy tot sterven, ach! zo wreed verweezen zyt; En aan den handen van een beul dat dierbaar leeven,

My duizend leevens waard, op 't moordschavot moet geeven. Wat blyk van liefde stelde ik aan uw oog ten toon! U wreed te dooden, is u dat beminnen? Goôn! Justine. Neem wat geduld, Mevrouw, in uw beklaaglyk lyden. Gy hebt een hulp, die u voor alles kan bevryden. Karthaage bid u aan, en yder is gereed Om leeven, goed en bloed op te off'ren aan uw leed. Zy waagen alles, en de waardige gedachten Van uw heer Vader geeft verdubb'ling aan hun krachten: Zy vloeken Genserik, en 't breeken van 't verbond.