Tooneelpoëzy

Vierde tooneel.

De Keizerin, Eudoxe, Trasimond, Camille.

De Keizerin. Welk een ontrust gemoed vertoont zich in uwe oogen, O Prins! daar Afrika leid in een diepe rust? Uw bondgenooten, en gebuuren doen uw lust Tot groote daaden, die uw zinnen steeds beminden, Door hunne laffe vrees geen stof tot oorlog vinden.

Uw zeekasteelen, met een ryke vracht gelaân, Die komen jaar op jaar van 't oosten herwaards aan. 't Gemeene volk, en 't hof gehoorzaamt uw geboden. Wat kreegtge al gaaven en verdiensten van de Goden, En op dat gy u zelf zoud zien in top van eer, Zo word u aangeboôn een schoone Bruid, myn Heer. Trasimond. Laat eêr al 't aardryk my verraaden en verderven. 'k Wil door myn eige hand liefst voor uw oogen sterven. Het is geen tyd meer dat ik veins voor uw gezicht. Neen, myn vermeet'le min, waar voor dat alles zwicht, Wekk' vry uw gramschap op. Nu, nu kunt gy de kwaalen, Die u de Vader bragt, weêr op den Zoon verhaalen. Wreek, in myn stoute min, zyn misdaad, en uw schand'. Ik bid haar aan. Stoot toe: blusch in myn bloed myn brand . . . Doch 't waar te zacht een dood om zo veel schuld te boeten. Ik stierf gelukkig en standvastig voor uw voeten. En, in de plaats van my te straffen, zou myn ziel . . . De Keizerin. Denk niet dat in myn hart ooit zulk een wreedheid viel. In plaats dat ik uw min zou op uw leeven wreeken, Voel ik myn hert voor u tot dankbaarheid ontsteeken. En als ik aan uw min myn Dochter toe zal staan, Beken ik, dat gy noch zult blyven onvoldaan Van 't geen ik schuldig ben aan u, en uw vermoogen. Trasimond. Wat doet ge al ongelyk, Mevrouw, aan haar schoone oogen! Hoe kan myn kleine dienst, myn zorg, myn pligt en min, By zulk een groote hoop, daar gy myn hart en zin, Door uwe goedheid, mede ontslaat van al myn vreezen, En 't leeven my behoud, toch vergeleeken weezen? Wat deed myn liefde meer voor u in uwen druk,

Als dat een yeder zou bestaan voor uw geluk? Maar ach! wat kon ik meer voor u, voor u beginnen, En op myn Vader, en myn Koning overwinnen? Waarom of 't noodlot u geen Vorst tot vyand stelt, Die 'k straks mogt dwingen, en vermeest'ren met geweld, Om de eer te hebben dat ik streed voor uw belangen? Zo waagde ik alles, om het alles aan te vangen: 'k Ontrukte hem met kracht zyn kroon en ryksgebied: En als ik dan om u 't verliefde leeven liet, Zou al het aardryk van dit heerlyk lot gewaagen. De Keizerin, tegen Eudoxe. Neem in de liefde deel, die gy den Prins ziet draagen. Ghy kunt hem heelen van zyn zwaare minnepyn. Schoon't aan myn magt stond, 't zou toch echter vrucht'loos zyn. Men kan de liefde alleen met wederliefde loonen. Trasimond. Als ge u gehoorzaam aan dit zoet bevel wilt toonen, Mevrouw, zo weet ik geen geval, gevaar, noch smart, Noch aanslag, die ik niet te boven streef, en tart. Gebied uw Minnaar door de lonken van uwe oogen. Myn vlam zal alles licht verwinnen. Eudoxe. Wat vermoogen Heeft zy op Genserik? En, hoe uw yver woed', Hy blyft altoos uw Vorst, uw Vader: en ik moet Wanhoopen van de hulp die gy aan my laat blyken: Want eind'lyk zal u min voor uwen pligt bezwyken. Trasimond. Neen, myn Prinses, dit hart, dat voor uw liefde pleit, Gehoorzaamt blindlings u, en 't maakt geen onderscheid. Ik overweeg niets, en doe alles zonder vreezen, En zulk een yver zal voor u rechtvaardig wezen,

En by de Minnaars voor geen misdaad zyn geächt. Tegen de Keizerin. Ja, ik verpligt my zelf, om u d'aanstaanden nacht 't Gehaat Karthaag te doen ontvluchten. 'k Ga myn vrinden By een vergaaderen, en tot myn hulp verbinden. Niets is onmoog'lyk aan hun vriendschap: en ik zal, Door Narbal aan Camille, u 't uur, waar in 't geval Voor ons verand'ren moet, verborgen laaten weeten; Waar na my, met veel vreugd, geleeden leed vergeeten. Laat ons het overig' van deezen dag alleen Verbergen; gy uw hoop, ik myn genegenheên. De Koning weet' niets van myn zielsgeheimenissen. Want zo hy die ontdekte, en de aanslag kwam te missen, Hy zou ons zekerlyk verderven. De Keizerin. Vrees dit niet. We ontveinzen lichtelyk die hoop, door ons verdriet. Eudoxe. Ga, Prins: maar wil u zelf niet al te reuk'loos waagen.