Tooneelpoëzy

Vierde tooneel.

Herodes, Salome, Pheroras, Thares, Narbal.

Thares. O Vorst, myn pligt noopt my, om aan u te openbaaren Hoe dat uw Schenker, in een jammerlyken stand, Zich zelf heeft omgebragt met zyn verwoede hand. Herodes. Wat of zyn geest tot zulk een wanhoop kon verrukken? Thares. Na dat hy de Vorstin had voor het zwaard zien bukken, Vliegt hy, terwyl hy gantsch verbaasd zyn kleed'ren scheurt, Daar al uw hofgezin het koude lyk betreurt, Met heete traanen, om 't, waar 't moog'lyk, te verwarmen.

De zaalen van uw hof weêrgalmen op zyn karmen. In 't einde roept hy: 'k Heb de Koningin verraân, En op myn schuldig hoofd den helschen vloek gelaân. Hoor, hoor, de Hemel brult: zyn wraak wil my verdelgen. Daar scheurt het aardryk, dat my leevend in zal zwelgen, Met myn aanhitzers. Ach! ik zie een zee van bloed Waar ik my wende of keer. De beul van myn gemoed Komt my de ziel, ô wee! met duizend doôn vervolgen. De Hemel is op my, niet zonder reên, verbolgen. De Onschuldige is, alleen door myn bedrog, gedood. 't Vergift was valsch bedacht. Ik zal, in deezen nood, My zelf verlossen, door myn arm, van zo veel kwaalen, En 't aardryk van een mensch, niet waard dat hy de straalen Der zon aanschouw'. Hier meê, eêr 't iemand word gewaar, Stoot hy zich zelf in 't hart; en, met een woest gebaar, Braakt hy de ziel en 't bloed al tevens. Herodes. Welke daaden! Ach! Judas heeft dan my, en myn Vorstin, verraaden! Zy is onschuldig in het mengen van 't vergift! Ik voel my zelf, helaas!, in een verwoede drift. Ik wil, ik zal, ik moet my, en haar sterven, wreeken. Tegen Pheroras, en Salome. Gy Monsters van myn hof! gy hielpt dit kwaad besteeken, En hebt in myn paleis gezaait het zaad van twist; Myn hart, en zekerlyk den Schenker aangehitst Tot zulk een wreed bestaan. Gy hebt my ingeblaazen Den minnenyd, die my hielp buiten 't spoor aan 't raazen. De Onnoozele is door u gesmoord van gemoed Als wreed van zinnen zyt! beeft, schrikt voor myne tooren. Salome, ter zyde. Het is met ons gedaan.

Pheroras, ter zyde. Wy zyn gewis verlooren. Salome. Myn Heer. . . . . Herodes. Ik zie uw schuld uit uw verbaasd gezicht. Salome. Gedoog. . . . . Herodes. 'k Misdeed door u; want gy hebt haar beticht. Wilt nimmer naar genaâ van uwe boosheid trachten, Maar van myn wraak, uw lang verdiende straf verwachten. Vertrekt terstond.