Darde tooneel.
Eudoxe, Trasimond, Camille.
Eudoxe. Hoe! myn Heer, te vluchten zo gestoord? En zonder dat uw oor eens naar myn zuchten hoort? Is dit dan 't geen ik van myn Minnaar moet verwachten, Wanneer ik, nat beschreid, vermoeid van zorg en klagten, Uw hulp zoek tegen een rampzalig ongeval, Waar door ik eêr myn dood dan wensch genieten zal? Trasimond. O Goôn! uw dood, Mevrouw? wil my te kennen geeven Wie uwe haaters zyn: ik breng hen alle om 't leeven.
Eudoxe. Myn wanhoop is 't, myn Heer; en 't haatelyk gerucht Van een nieuw huw'lyk maakt my voor uw trouw beducht. Ei! wil, ei! wil die vrees, door woorden vol behaagen, Daar ik uw liefde en trouw in leezen kan, verjaagen: Ja, maak dat ik vergeet de inbeelding van myn dood. Dit is de hulp, die 'k u verzoek, in deezen nood. Trasimond. 'k Zoek van dit wreed vermoên, zo smaad'lyk aan myn lyden, En liefde, uw zinnen met geen eeden te bevryden. 'k Verwerp dit middel, als te onwaardig en veracht. 'k Wil dat men my alleen 't vertrouwen waardig acht, Door zulke daaden, waar het alles voor zal wyken. En licht'lyk geeven zy van deezen dag noch blyken, Dat al te groot een min is de oorsprong van uw leed. Misschien zal de uitslag van het geen ik denk, te wreed . . . Maar, 'k moet, in wederwil der liefde, van u scheiden. 'k Verlies den tyd, die my zal elders heenen leiden, Om die voor onze min veel nutter te besteên. Eudoxe. Myn Heer, myn Moeder komt: helaas! waar vliegt gy heen? Trasimond, ter zyde. Moet myn getergde wraak altoos belet gedoogen?
Cookies on Poetry Cove