Tooneelpoëzy

Darde tooneel.

Dianira, Philoctetes, Phenice, Kleon.

Philoctetes. Helaas! Alcides lyd te zwaar een straf. Ach! ach! Dianira. Hoe! Philoctetes. . . . Philoctetes. Geen afgryzelyker slag, Noch leed heeft ooit een hart, dat trouw'loos was, gedraagen; Beklaagenswaardig in zyne ongeneesb're plaagen. Dianira. O Goôn! Philoctetes. Hy brand van een onzichtbaar vier vol pyn. Dianira. Ontrouwe Nessus! Ach! wat hoor ik? kan het zyn? Philoctetes. Ja, Herkules dien aarde en hemel moet betreuren, Voelt in dit oogenblik zyn borst en hart verscheuren. Hy schreeuwt, hy vloekt, en vind niet dat zyn kwaal verlicht, Zyn woede uitdrukkende in zyn brandende gezicht. Als hy wil klaagen van zyn hoop'looze ongenuchten Dan siddert alles van zyn bange en naare zuchten. De tempel dreunt zelfs van 't geluid: 't gewelf, vol schrik, Weêrgalmt vervaarlyk op die kreet elk oogenblik. 't Schynt dat op deezen dag de gruw'len zich verëenen,

Om dit vloekwaardig leed, met gillen, huilen, steenen, Noch veel rampzaliger te maaken aan 't heeläl. Zyn Lyfwacht vlucht, verbaasd in dit bedroefd geval. Al 't Priesterschap, en 't volk word van één angst gedreeven. Men ziet de beelden van de Goôn vervaar'lyk beeven, En dat van Jupiter heeft de oogen afgewend, Om niet te aanschouwen deeze afschuwelyke elend. Ja, hy, die in metaal staat prachtig afgegooten, Gevoelende de smart des Zoons uit hem gesprooten, Dreigde ons met een gezicht zo zeer vergramd als wreed. De Zoon smeekt's Vaders hulp vergeefs in zo veel leed. De brand, die hem verteert sluipt, zonder mededoogen, Door al zyne aders heen; en 't vuur, dat voor zyne oogen Zich schuilt in 't brandend kleed, maakt hem zo zeer verwoed Als 't onuitbluschlyk is, en fel verslind zyn bloed. Hy poogt zich zelf hier van te ontslaan; maar 't is verlooren. Zyne uitgeputte kracht, verdubb'lende zyn tooren, Voelt, hoe hy heviger dit kleed poogt met zyn hand Van zich te werpen, hoe 't noch sterker kleeft en brand. Hy loopt naar Iölé, vergeetende in zyn lyden Zyn teed're liefde, en komt de Onnoos'le wreed bestryden Met duizend bloedige verwytingen. Zy meld Dat gy haar gaaft 't geschenk; waar op hy zich ontsteld Veel heviger als ooit. Zyn wanhoop en zyn kwaalen Zyn my onmoog'lyk voor uwe oogen af te maaken. Hy zoekt u, en ik vrees dat gy hem hier wel haast Aanschouwen zult, en van zyn woede staan verbaasd. Zie daar de uitwerking van uw doodelyke vonden, En 't bloedige geschenk, hem door uw zorg gezonden, 't Welke Iölé. . . . . . . Dianira. Helaas! al 't and're is my bekend.

Dit is alleen myn schuld. ô Goôn! tot myn elend' Gebruikte Nessus list my om zyn dood te wreeken. O Juno! die zo lang in gramschap waart ontsteeken, En hem vervolgde: kom, verschuil uit schaamte uw hoofd. Van de overwinning heeft myn magt u de eer berooft; En, zo gy poogt in my te straffen deeze schanden, Wees vry noch eens beschaamd; 'k voorkom u met myn handen. Philoctetes. Gy zyt, Mevrouw, van deeze afschuwelyke daad De onschuldige oorzaak; en uw geest, in deezen staat, Ontroert en kwelt zich, nu het tyd is om te myden 't Gevaar, dat Herkules. . . . . . Dianira. Neen, 'k baarde aan hem dit lyden. Ik dood hem, en ik wil heb wreeken. Ach! de Held, Alcides, myn Gemaal sterft door 't vervloekt geweld Van een verliefde drift; en ik, ik zou noch leeven, Na dat ik zulk een kwaad rampzalig heb bedreeven! Myn doodelyke min, die hem voor beul verstrekt, Heeft my den weg, die naar beneên loopt, reeds ontdekt. Hoe! zoude ik myn Gemaal niet volgen in zyn kwaalen? Maar ach behoorde ik wel te wachten om te daalen Naar de akelige hel tot dat myn Held is dood? Neen, neen, ik wil terstond volëindigen myn nood, Zyn schim slaa, op myn spoor, den weg in naar beneden! Philoctetes. In aller Goden naam, myn zorgen en gebeden! Voorkom zyn woede, ontwyk zyn tegenwoordigheid. De vrees voor u, die my heeft herwaarts aan geleid, Raad u te vluchten, en uw leeven te behouwen. Dianira. Ik vluchten? Maar wat 's dit? Ach! wat moet ik aanschouwen?

Helaas! 't is Herkules, Phenice, die verstoord Myn dood verhaasten komt. Hoor: hy wyt my zyn moord. Ik ken hem aan zyn woên. Aanschouw, en zie de vlaagen Van zyn vergramden geest en wraak, om my te plaagen! Philoctetes. Ze is reeds van 't spoor der reên, verdwaald van geest en zin. Dianira. Kom, Herkules! kom, straf een wreede Gemaalin. Dreig niet vergeefs; wil al uw slaagen op my wenden. Ik, ik ben de oorzaak van uw doodelyke elenden. 'k Zal zelf hier toe u hand bestieren: of indien Gy van dit gruw'lyk bloed u niet bevlekt wilt zien, Zo geef my 't staal: ik zal alleen uw wil volbrengen, En het veel zekerder, en met meer wraakzucht plengen; Dit hart doorstooten, om 't myn leeven, en uw beeld, 't Geen zulk een snoode plaats vol gruweldaân verveelt, Gelyk te ontrukken, daar't, verbaasd voor myn bedryven, Benaauwd, vervolgd, gehoond, niet langer wil verblyven! Philoctetes. Phenice, lei haar weg, en wil voor 't hevig woên Van Herkules haar door een snelle vlucht behoên. Phenice. Mevrouw. . . . . Dianira. Laat hem de loop van zyn verbolgenheden Volvoeren. Ach! waarom stuit gy die zonder reden? O Herkules! indien een onverzoenb're haat Tot my noch in uw hart regeert; kom, kom, verzaad Dien in myn bloed: 't is tyd! Philoctetes. O welk een droevig teeken Van 's Hemels gramschap, die vervaarlyk is ontsteeken!

Dianira. Maar ach! 'k zie hem niet meer daar hy my straks verscheen, O bleeke Schim van myn Gemaal! waar vlucht gy heen? Gy stierft! en ik zou u noch konnen overleeven? Neen, 'k maak my reed om straks uw voetspoor naar te streeven! Ik wil, door duizend doôn en allerleije pyn, De wegen leeren, die aan u geöpend zyn, Ja zelfs, in weêrwil van het leeven, met genoegen Myn lot braveerende, in de hel my by u voegen! Zy gaat weg. Philoctetes. Ga, Kleon, volg haar: red haar leeven door uw trouw; Ik zal myn Iölé, vol deernis, liefde, en rouw, Gaan zoeken; Herkules . . . Maar 'k zie hem, groote Goden!