Tiende tooneel.
Wenseslaus, Theodora, Kassandra, Frederik, Octavius, Izabelle, Lyfwacht.
Octavius.
't Gemeene volk, myn Heer, is spooreloos aan 't muiten
In 't voordeel van den Prins, en nadeel van 't gerecht.
't Begeert geenszins dat uw genaâ hem word ontzegt.
Zy hebben met een drift, onmoogelyk te keeren,
Reeds 't wreed schavot vernielt, daar zy het al verheeren,
En roepen, schreeuwende, u om zyn vergiff'nis aan,
Op dat gy hem zoud van zyn boeijens straks ontslaan;
Betuigende algemeen, door innerlyk ontfermen,
Te willen sterven, of zyn leeven te beschermen;
En, zo gy niet terstond besluit hen te voldoen,
Vrees ik het uiterste van hun baldaadig woên.
Ik heb vergeefs getracht dit muiten in te toomen,
En hun geweld . . . .
Wenseslaus.
Ach! 't is genoeg, laat hem hier koomen.
Ocatvius binnen.
Theodora.
't Vuur van uw gramschap is dan eindelyk gesmoord?
Wenseslaus.
Ja, ja, myn Dochter; ja, Kassandra, ja, myn woord,
Ja, volk, en gy, Natuur, zult eindlyk zegepraalen.
Ik zal, ik moet myn wil naar d' uwen wel bepaalen.