Darde tooneel.
Iöle, Dirce.
Iöle.
Ach! wat heb ik gedaan?
Dirce.
Wat zoud gy voor zyn lyden
Toch minder konnen doen, om meerder ramp te myden?
Als Gemaalinne van een Held, voor welkers kracht
De Vorsten beeven, zult gy steeds geëerd, geächt,
Alom aan 't aardryk uw gevreesde wetten geeven;
En ziende uw staat zo groot, zo heerlyk en verheeven,
Den wensch vergeeten van uw liefde, daar 't geval
U, voor een Minnaar, geeft een Meester van 't heeläl.
Iöle.
Hoe! meent gy dat myn hart, van zo veel tederheden
Beweegd, van yd'le pracht en glory word bestreeden?
Neen, neen, wat staat dat me ook Alcides huw'lyk baart,
Niets is my meerder, Dirce, als Philoctetes waard.
Dit hart blyft tot zyn liefde, en hem geheel genegen.
Al 't ander, 't geen 't geval my aanbied, staat my tegen,
En licht zal elk van my gelooven deezen dag,
Dat 's waerelds grootsheid op myn liefde 't meest vermag.
Ja, van twee Minnaars heeft de magtigste de zegen,
Van d' allerwaardsten die het meest verdient, verkreegen;
En 'k ruk my van my zelve, in weêrwil van myn zin,
Om 't dierbaar leeven weêr te koopen van dien 'k min.
Maar met dit droevige slagtöffer (welke plaagen!)
Geeve ik my over aan een ongenees'lyk knaagen:
Ja, 'k voel reeds hoe myn deugd dit krachtig tegenstaat,
En my verwyt zulk een verfoeijelyke daad.
Dirce.
'k Zie Philoctetes.
Iöle.
Goôn! wat is myn ziel verlegen!