Negende tooneel.
Wenseslaus, Theodora, Kassandra, Frederik, Izabelle, Lyfwacht.
Frederik. Myn Heer . . . . Wenseslaus. Hoe houd de Prins zich nu? Frederik. Gelyk uw Zoon.
En op dit oogenblik vertoont hy eed'le blyken Van een grootmoedig Prins, wiens hart nooit kan bezwyken. Een heldenäart blinkt in zyn wezen, en zyn jeugd Bereid zich tot de dood, met zo veel pracht en vreugd, Als of hy zou terstond naar 't huw'lyksaltaar treeden. Hy, overwonnen door uw magt, en door de reden, Is in geen staat meer om myn keur te wederstaan, Die gy begeert dat ik zal eischen voor myn daân. 'k Verzoek het loon nu van myn arbeid weg te draagen. Wenseslaus. Eisch wat gy wilt. Daar 's niets of't zal aan my behaagen. Frederik. 'k Eisch 't leeven van den Prins, voor 't loon aan my beloofd. Wenseslaus. Hoe! 't leeven? Frederik. 'k Heb uw woord, rechtvaardig Opperhoofd, Tot een geheiligd merk van uw belofte ontfangen. Wenseslaus. Hoe, Hartog, stelt gy u ook tegens myn belangen? En overvalt gy meê het vaderlyke hart In 't voordeel van zyn Zoon? Het is genoeg benard, Verlegen en ontsteld: 't weet nergens zich te keeren. O Hemel! . . . Maar wie dacht dat gy dit zoud begeeren! Frederik. Dat uw genade toch dit bitter recht verzoet'. De gantsche Staat, dien hy, na u, regeeren moet, Is hem 't kwytschelden van een misdaad dubbeld schuldig. Die smeekt u, door myn moed, daar't volk roept ongeduldig, Om 't leeven van uw Zoon. Zyn zaak, in deezen stand, Is een gemeene zaak der kroon, en 't gantsche land. 't Recht moet niet even straf altoos gehandhaafd wezen.
't Word om zyn strengheid van alle eeuwen meer mispreezen, Dan om zyn zachtheid. 't Geen de gantsche Staat met kracht Van u begeert, is dat wel meerder in uw magt? Moet dan zyn Vader 't laatst tot zyn genaâ besluiten?
Cookies on Poetry Cove