Tooneelpoëzy

Tweede tooneel.

Enarus, Ariadne, Phedra, Nerine.

Enarus. Ik weet niet of ik, om uw kwelling te beklaagen, Mevrouw, die ik u zie met zo veel deernis draagen, Moet heden spreeken, of liefst zwygen van uw smart, Na dat ik u deê zien 't gevoelen van myn hart. Ik moet, wat u ook treff', meê in de slagen deelen. Mogt ik 't u zeggen, en uw ooren niet verveelen, Hoe Thezeus trouwloosheid, die uwe vlam verraad,

My drukt, aanziende die voor 't allersnoodste kwaad! Schoon myne liefde, in het wanhoopendst van haar blaaken, Een Medeminnaar door dit voorval kwyt komt raaken, Gy gaaft my geen geloof: 't is nochtans waar. Indien Gy hier aan twyfelt, 'k roep de Goôn, die alles zien En hooren kunnen, tot getuigen, dat myn leeven Gereed is om 't u tot een offerhand' te geeven, Zo ik daar weder meê herstellen kon . . . . Ariadne. Myn Heer Hou op. 'k Ben overtuigd. Bevestig dit geen meer. Indien gy Thezeus kost aan zynen pligt verbinden, Gy zoud daar toe, door de eer, uw hart genegen vinden: 'k Geloof het van dat hart, 't welk zich, voor valsheid schuw, Ontdekte aan my. 'k Wil ook niet veinzen tegen u. 'k Beminde teêr; en, na dat ik heb, tegen reden En wetten van de trouw, zo groot een hoon geleeden, Waar 't schand' te zeggen, Ik bemin: schoon dat een hart Door een roemwaarde keur, in 't minnespoor verward Juist op dien stond als 't wil daar van niet is ontslaagen. 't Myn was aan Thezeus, en ik schiep hier in behaagen. Zyn deugden waren in myne oogen alles waard. Wat groots was, en volmaakt, blonk in zyn eedlen aart. Hy minde my geveinsd: ik minde hem van harte. Hy alles, dat hy aan myn trouw en minnesmarten Verpligt was, toonende; heb ik my zelf gevleit, Dat zyne ziel geen trek had van ondankbaarheid, En het gewoon gebruik der minnaars ging te boven. Dit dwong myn liefde om al zyne eeden te gelooven. 'k Heb, met een sterke drift, aan zyn belang alleen My opgeöffert, wyl zyn deugd het waardig scheen. Hier door moest hy aan my ook zyn getrouw gebleeven: Maar zyn ontrouwheid, daar hy blyk van komt te geeven, Is niet geheim meer, en myn droevig hart bevind,

Dat ze in de eerste overval het meest knaagt, en verslind: 'k Heb reeds daar om geleên, 'k zal licht daar meer om leyden. Maar als een grootsch gemoed, in 't bitter tegenstryden, Zich wapent, om niet meer te minnen daar 't om blaakt, Zo is de wil genoeg, die 't licht verwinnaar maakt: En, hoe gevaarelyk de zege is, 'k moet me ontrukken Myn eigen zelf: de rest moet door den tyd gelukken. Zie daar de staat waar in de droeve reden my Gebragt heeft, na dees groote en snoô verraadery. Gy kost my, buiten hem ('k heb 't u gezegt) behaagen: En van't ontzagh, dat my uw liefde heeft gedraagen, Getroffen, 'k had geleên dat gy me opdroegt uw min, Zo hy niet magtig was geweest myn hart en zin. Nu hy my vry stelt, zal ik u myn woord ook houwen; Ik heb 't u meer gezegt, gy moogt 'er op betrouwen. Maar 't is me onmoog'lyk van een min zo teêr, zo zoet, Wat de eer ook eisch', zo dra te ontlasten myn gemoed: Ik kan ze u ook zo groot noch driftig niet belooven: Maar licht brengt u de tyd die zwaarigheid te boven. 'k Heb achting voor uw deugd, en ze is van dat gewigt, Dat ze u doet hoopen, en my denken aan myn pligt. Enarus. Goôn! 't diepst ontzagh, om uw verdiensten te bekooren . . . . Ariadne. Myn Heer, ontsla my om daar meerder van te hooren. 't Hart is my noch te zeer vervoerd, door spyt en schand'. 't Hoorde u genoeg te zyn dat voor u is myn hand: Om ze u te geeven ('k leg myn zwakheid voor u oopen), Moet de Ongetrouwe, door zyn huwelyk, my noopen. Ik kan, zo lang als hy voor my zou kunnen zyn, Niets met myn trouw doen, noch voor uwe minnepyn. Een vuur, dat hevig brand, is niet zo licht te smooren. 'k Weet, Thezeus euveldaad verdiendt myn haat en tooren,

En gy myn hart: daar is geen grooter keur voor my. Maar of hy my weêr zag en sprak, hoe licht kon hy, Door 't wroegende gemoed geprikkeld, wederkeeren! Een lonk, een zucht, een traan 't verdwaald gemoed verheeren? En de allerfierste toorn verliest heel licht zyn kracht, Wanneer een Minnaar tot zyn pligt weêr word gebragt. Wat u belangt, gy moogt my echter wel gelooven: Zo Thezeus, om zyn lust, zyn glory kan verdooven, En zich Gemaal zal van een ander Voorwerp zien; Zo gy my dan noch kunt uw liefde en trouw aanbiên, Zal ik voor u zyn, om alleen met u te paaren. Maar 'k moet aan Thezeus zelf, hem zelf, dit openbaaren. Men doe hem koomen. Ga, Nerine; en gy, myn Heer, Vrees voor myn hart, myn hand, en huwelyk niet meer. 't Zal alles staan, naar 't geen ik zeide, aan uw begeeren. Enarus. Ach! kan ik wel genoeg erkennen en waardeeren . . . . Ariadne. Ik bidde u, Vorst, gun my wat rust in dit verdriet, Ik heb uw hoop vervult, en meerder kon ik niet.