Tooneelpoëzy

Eerste tooneel.

Arsinoë, Attalus.

Arsinoë. 'k Voorzag dit oproer lang, maar 't kan my niet doen schroomen. Neen, 't zal zo schielyk weêr vergaan als 't is gekoomen; En schoon de nacht het maakt gevaarlyk, 't herlder licht Trekt haast dien nevel op, en yder tot zyn pligt. Maar 't muiten van 't Gemeen kan my zo zeer niet raaken, Als dat ik u moet zien volharden in uw blaaken; Dat ge, al te laf van hart, een min voed, die ik haat, En haar niet kunt versmaân, die u zo trots versmaad. Verlaat de Ondankb're dan, nu dat gy haar vermoogen En staat te boven streeft. Haar troon, en niet haare oogen, Bekoorde uw ziel. Veracht die Trotse, en laat uw hart Met zachter ketens zyn geboeid, en minder smart. Men vind in Asië wel and're Koninginnen. En nu gy Koning zyt, zal yder u beminnen, En licht'lyk u van zelf aanzoeken. Attalus. Maar, Mevrouw . . . Arsinoë. Stel vry dat Laodise al neigde tot uw trouw, Voorziet gy 't kwaad wel dat u hier door zal genaaken? Als ze u heeft Koning van Armenië doen maaken, Zo zal ze u mengen in den haat, dien zy my toont, Maar, ach! ô Goôn! zal zy haar wraak, die niets verschoont, Bepaalen kunnen? gy haar bed wel veilig achten? Zal zy, herhaalende 't voorleed'ne in haar gedachten,

De moordpook of 't vergif wel spaaren, om met lust Te wreeken 's Minnaars leed, dat stooren zal haar rust? Wat durft een Vrouw toch in haar woede niet voltrekken? Attalus. Dit zyn schynreden, om de rechte te bedekken. 'k Weet Romen heeft, wyl 't nooit een magtig Koning lyd, In Nicomedes dien gevreest, en 't vreest, vol nyd, My ook hier in. Ik moet geen Koninginne trouwen, Zo ik de teed're gunst, en vriendschap wil behouwen Dier groote Heerscheres van 't Aardryk. Maar nu 'k weet, Dat ik my zelf, met haar te stooren, brenge in leed, Is 't beter, om bevryd van haar geweld te wezen, Dat ik gehoorzaam, en haar moogendheid leer' vreezen. 'k Weet door wat listen zy, met de opperheerschappy Der heele Waereld, zoekt der Vorsten slaaverny. Wat Staat, wat Ryk, te hoog in top van eer gereezen, Kan ooit haar argwaan als met zyne val geneezen? En wat verongelykt nu de Romeinen niet? Een, welke op de eer en roem van zyne wapens ziet, Uitbreidende zyn staat en magt door zegepraalen, Zal onvermydelyk hunne afgunst op zich haalen; Terwyl dit by hen is een misbedryf van staat. Hun heerschappy, die elk alom te boven gaat, Wil dat we ons eigendom van hen te leen waardeeren, En al de Koningen van 't Aardryk overheeren, Die, onder hun gezagh, gebieden slechtes in schyn, Op dat hun magt alleen zou onafhanglyk zyn. Ik ken haar wel, Mevrouw: my komt niets nieuws te vooren. Ja, door hunne argwaan ging Antiochus verlooren, En gantsch Karthage is, met zyn Tempels, omgewroet. 'k Wil dan, uit vrees van neêr te storten, wel myn moed Doen buigen voor de rede, en hen niet wederstreeven;

Te meer, om dat de Prins myn vyand, hen gegeeven Tot Guyzelaar, voor myn getrouwheid in zal staan. Hy is een Leeuw, dien zy, hem schennende op my aan, Gebruiken kunnen om my steeds naar 't hart te steeken. Arsinoë. Dit is 't waar van ik u als een gehiem wou spreeken. Maar 'k ben verwonderd dat gy zoo voorzichtig zyt. Maak u de argwaanende Romeinen, wyl de tyd Verand'ren kan, en gy hen noodig hebt, geneegen.