Vyfde tooneel.
De Keizerin, Eudoxe, Camille.
De Keizerin.
Hoe! schreit gy, nu gy haast van rouw zult zyn ontslaagen?
Eudoxe.
Vergeef de vrees, die my rechtvaardig 't hart gebied.
De Prins gaat lichtelyk vermeerd'ren myn verdriet.
'k Sta dagelyks ten doel van nieuwen ramp en lyden.
Helaas! indien zyn arm voor ons belang moest stryden,
En dat hy sneuvelde . . .
De Keizerin.
Ei! laat ons toch zelf zo wreed
Onze ongevallen niet verhaasten, en het leed,
Eêr 't eens gebooren is, verwenschen noch beschreijen.
Een aangenaame hoop komt onze zinnen vleijen.
't Geval, 't geen licht verkeert, nu hard valt, dan weêr zacht,
Is reeds vermoeid om ons, gedrukt door zyne magt,
Noch langer met zo wreed een oorlogslot te plaagen:
't Zal ons in rust en vreê weêr 't Roomsch gebied opdraagen.
Men twyfel' hier niet aan. Doch laat ons, wel te vreên,
In plaats dat gy 't geval wyt uw rampzaligheên,
Zien dat wy onze hoop door zyne gunst ontfangen.
Maar 'zie Sophronia. Zo zy in haar belangen
Wou de onze mengen, 't waar een zaak van groot gewigt.
De Vorst breekt haar zyn woord, en Hunnerik zyn pligt.
Haar vrienden hebben magt . . . .