Tweede zang.
Heeft de Liefde zo veel krachten,
En gedoogt zy, koel van zin,
Dat haar Blok zal sier verachten,
En, het Huw'lyksjuk en min
Haatende, zich wreev'lig toonen
Voor 't gestreel van alle vlam,
En haar zorgen dus beloonen,
Die zy droeg voor zynen Stam;
Stam, die zy in roem deê bloeijen,
Nooit in zyn geluk bepaald;
Stam, die ze eeuwig wil doen groeijen,
Zo lang 't licht om d'Aardkloot straalt?
Durft hy haar dus wederstreeven?
Kan een Blok haar vuur weêrstaan;
Vuur, gevierd en hoog verheven
Boven Starren, Zon, en Maan,
Door geen wegen naar te spooren,
Zo is alles haast verlooren.