Zang.
Word Johanna, teêr van leden,
In het bloeijen van haar jeugd,
Zo vol schoonheid, geest, als deugd,
En beminnelyke zeden,
Reeds gedwongen onder 't jok,
En gebonden aan een Block?
Moet zy meê haar vryheid derven.
En zo vroeg den schoonen gloed,
't Lelymelk en 't roozebloed
Op haar kaakjes zien besterven,
Steeds gedrukt in slaaverny,
Eeuwig vast, en nimmer vry?
Zal die morgenzon in 't daagen,
Nu zy met het flonk'rend licht
Van haar vriendelyk gezicht
Alle harten kan behaagen,
Vleijende met zoete hoop,
Dus gestuit zyn in haar loop?
Zal zy dan de maagdereijen,
Met haar zang die alles streelt,
En by beurten kwetst en heelt,
Nimmermeer ten dans geleijen?
Zal het huwelyksgareel
Smooren 't orgel van haar keel?
Mag men haar dan niet beklaagen,
Daar ze een Block aan 't been moet draagen?