Mengelpoezy. Deel 2

Op de uitvaart van den zelfden edelen manhaften zeeheld.

Al d' Aarde en Hemel treure op 't lyk des grooten Mans. Dat nu de zon, uit rouw, met flaauwe licht en glans, Zyn straalen schiete, als met een lamferkleed omtoogen: Gantsch Neerland zy bedroeft, en schrei met bloedige oogen; Want Ruiters uitvaart word nooit dier genoeg betreurt: En Amsteldam, dat zich heeft hooger opgebeurt Op de eer van zyn verblyf, moete in zyn traanen smooren. Wat heil heeft niet de Staat aan zulk een Held verlooren! Die met zyn leeven mist de deugd en dapperheid, Den schrik van alle zeên, de trouw en 't wys beleid, Waar meê hy in een jaar driemaal twee sterke vlooten, Met onvermoeide vlyt, heeft uit de zee geschooten. Zyn heldenöog zag nooit zyn vyand, of verwon. Hoe krachtig scheen dit licht! hoe heerlyk blonk die zon, Als hy met zyn gezicht de zege weg kon dragen, En met een wenk de kracht van Vrankryks vloot verjaagen! Hy ging niet onder, voor de doodwond van zyn voet Was afgewasschen in een stroom van 's vyands bloed. Hy viel, maar viel niet eer, voor hy met negen scheepen, Kwam meest al d' ondergang van veertig meê te sleepen. De Kroon van Spanje scheen te vallen toen hy viel. Maar, Nederland, ach! ach! u treft het in de ziel, Met zulk een diepen wond, die nimmer is te heelen; Nadien uw Water-Mars, die u in zeekrakkeelen Zoo fier verdaadigt heeft, en vestte uw moogendheid, Zoo ver men zeevaart kent, helaas! verslaagen leid,

Geen oogen zyn te waard' om die niet uit te schreijen, En d'afgestreeden Held naar 't graf van eer te leijen. Het oog der Vryheid legt nu op de staatsybaar. Zy zelf staat by het lyk, en trekt, beängst en naar, De hairen uit; om hem den laatsten pligt te toonen, En, waar het moogelyk, zyn dienst naar eisch te loonen: Zy ziet, doch zieleloos, en in zo droeven stand, Haar trouwsten Vader, en de sterkste Zuil van 't land; En valt, als hoopeloos, wyl 't hart haar schynt te breeken, Op 't kostlyk ligchaam neêr; daar zy, van troost versteeken, Noch naauwlyks dit geluid door zucht op zucht kan slaan: O groote Veiliger van all' den Oceäan! O dierbaar Landskleinood! ô dapperste aller Helden! Wie kan, naar zyn waardy, myn schade en droefheild melden? Want met uw dood is al myn leevensvreugd geroofd; Gy waart de schoonste glans en glory van myn hoofd, Dat gy in 't Schrikkeljaar zo trots weêr op dorst beuren Wanneer men 't oude recht scheen van myn hals te scheuren, Als 't Land lag ademloos, ontzenuwd van zyn magt, En gy 't verkwikte met uw hulp, geluk, en kracht, Die gy zo meenigmaal liet zien in vyftigh slagen. Ach! draagt men u in 't graf, ik word 'er meê gedragen. Terwyl ze in diepen druk zo jammert, kermt en steent, Ontfonkt zy 't heldenvuur noch in zyn koud gebeent': Hy schynt met haar, en 't schip des vryën Staats bewoogen: Zyn liefde en trouw blinkt noch door zyn geslootene oogen, En zweeft in vollen zwier door 't strydbaar aanschyn heen, Waar in zyn oude zorg noch even krachtig scheen, Daar hy, hoe laat, helaas! ging al te vroeg verlooren. Maar sprak zyn mond hier noch, my dunckt, men zou dit hooren: Ik heb gestreên, volbragt, en ben gerust. Myn dood Besloot myn dienst voor 't Land: nu leeve ik, buiten nood,

In alle heerlykheid, ô braafste Batavieren! Die ongeveinsd uit rouw myn uitvaart helpt versieren. Waar 't in myn magt, zo was het oorlogsvuur gebluscht: 'k Sturf voor uw vryheid, voor uw welvaart, vreugde en rust, Noch meer als eens; ja'k zou u duizend levens geeven: Men zag de voorspoed in het Vaderland herleeven Met de oude trouw, die noch vertreên leit van de nyd: Maar 'k heb in vreemde lucht gestreên den laatsten stryd, En ach! ik kon niet meer, niet min, als voor u plengen Den laatsten druppel bloeds. Zie wie gy nu moet brengen, O Amsteldam! naar 't graf in droeve zegepraal, Dien Hartog, Ridder en den grootsten Admiraal, Beschermheld Michael, wiens dappere oorlogsdeugden, Den ruimen schoot van 't Y met schat op schat verheugden: Een Zee-Alcides, die den roem van Hollands Leeuw Onsterlyk heeft gemaakt in 't gruwzaam krygsgeschreeuw, En door zyn leeuwenmoed liet zege op zege ontfangen. Volg dan het Heldenlyk met lykcypres behangen, Schoon zyne lauwerkrans groent eeuwig om zyn hoofd, En zyne steevenkroon den glans der zon verdooft: Volg nu met traagen tred, daar dankbaare onderdaanen De straat besproeijen en doorweeken met hun traanen. Belet de rouw u 't gaan, voldoe uw minsten pligt, Slaa op uw borst, en volg hem na met uw gezicht, Daar 't hooge koor nu schynt op zyne komst te schrikken, Hier klinkt het kerkgewelf 't gesteen, en 't heevig hikken Benaauwd en treurig na: nu klemt noch eerst de smart, En stuit den traanenvloed: men ziet (hoe barst my 't hart!) Nu 's Lands Verlosser in den schoot van 't aardryk sluiten. Myn zangster zwymt van smart, en kan geen woord meer uiten.

Ter aarde besteld te Amsteldam, den XVIIIden van Lentemaand, MDCLXXVII.