Tweede toezang.
Alle nevel is verdweenen, Braave Blok, en 't licht der dag, Dat uw Trouw bestraalt, verscheenen, Klaarder, vroeger als het plag, Om dus eerder aan te schouwen Uwe mintriomf en vreugd; Nu gy met den roem der Vrouwen Paart in 't bloeijen van uw jeugd,
Maakende uw geluk volkoomen. Alles komt van zelf u toe Uit een zuiv're Beek te stroomen; Beek, waar in ge u, nimmer moê, Spiegelt, en verkoelt het blaaken Van uw boezem, van uw hart, Daar gy 't zoet der min moogt smaaken, Onbekommerd, onbenard, Zonder haat noch nyd te vreezen. Laat Narcissus, in een bron, Of een Beek, zyn eigen wezen, Dat den prys der schoonheid won, Vry bespieg'len, en versling'ren Op zyn schynbeeld, te onbedacht; Dat zyn handen, dat zyn ving'ren, Als hy, 't vriend'lyk, teêr en zacht, Poogt te omhelzen, komt te ontglippen: Nu 't u, spieg'lende, is gegond Van uw Schoones hals en lippen, Van haar minnelyken mond, 't Waas te zuigen; en te omarmen 't Waare wezen voor het beeld, Daar ze u, uit een teêr ontfarmen, Ooren, hart en zinnen streelt, Met geen vreugden te evenaaren; Daar ze, in konst zo hoog verlicht, Roemt uw deugden op haar snaaren, En de toonen van myn dicht.
Maar, Heer Bruigom, zie de straalen Van uw huwlyksdag alreê, Langs de kimmen, nederdaalen Over 't vlak der Zuiderzee; Om een veilig spoor te geeven Aan uw bruiloftsnacht, die thans, Op zyn vlerken voortgedreeven, Voorgelicht van Hymens glans, Spoedig doorbreekt, zonder marren, Met een ongewoone pracht, Voerende al het heir der starren, Dat op zyne wenken wacht, Meê ten rei, daar 't komt versieren Zyne schaduw, en uw min. Ga, wil dan uw bruiloft vieren: Wyd ze met een blydschap in, Daar geen schat by op kan weegen. Zo word de aanwas van uw Stam, Mild bestraald van 's Hemels zegen, Haast geviert in Amsteldam, Met een vrolyk welbehaagen: Zo blyf uw geluk volslaagen.
Verëend den VIden van Lentemaand, MDCCVII.
Cookies on Poetry Cove