I. Tegenzang.
Neen: maar driemaal zy gezegend
't Uur, waar in hy wierd van pas
Van de Min met gunst bejegent,
En verkwikt, als 't veldgewas
Door gewenschte zomervlaagen:
Daar een nieuwe zon, vol licht,
Vrolyk, vriend'lyk op komt daagen,
Schynende in zyn aangezicht
Schooner dan de zonnestraalen;
Voedende in zyn hart een vlam,
Die van boven neêr komt daalen
Tot een zegen van zyn Stam;
Stam, daar Waerelden uit sprooten,
Die, gekend aan 't eind' der aard',
Hoog geroemd by Waereldgrooten,
Zo lang wezen zal vermaard,
Als men langs de pekelplassen
Van den woesten Oceäan,
Streeft, op Graadboog en Kompassen,
Alle Stranden af en aan.
Neêrland word van hoop gedreeven,
Om noch eenmaal in zyn Kroost
Zich op nieuw te zien herleeven,
Dat van 't Westen tot het Oost,
Met het licht der zonnestraalen,
Op zal ryzen, zonder daalen.