Zang.
Trekt Fontein, om 't moeilyk minnen
Dan zo snel van 't zeilryk Y,
Daar hy in de Poëzy
Oeffende zyn schrand're zinnen,
En het nut der Koopmanschap,
Met de schipvaart, mogt doorgronden,
En, door haar doorsleepen vonden,
Yv'rig klom van trap tot trap?
Daar hy zag om voordeel vaaren,
Naar een and're waerelds end',
Om 't bekoorlyk goud bekend,
Door 't gevaar der veege baaren,
Tot de vrees, van winst verzacht,
Ziet de ryke kielen landen,
En den koopman watertanden
Naar de diepgelaaden vracht?
Kan hy dan een Stad verlaaten,
Daar hy zo veel oeffening,
Voor zyn geest en kunst ontfing,
En om een alle and're haaten?
Die zyn fierheid maakt zo teêr,
Dat hy in geleerde boeken
Geen meer weetenschap gaat zoeken,
Op 't doorluchtig spoor van eer,
En zyn yver doet verkouwen;
Wyl hy brand in 't vuur der min,
Zettende zyn hart en zin
Op de Liefde en 't slaafsche trouwen.
Trekt hy dan van Amstels boord,
Om een Maagd, die hem bekoort?