Zang.
Triomf! triomf! zingt nu de Min; De Bruiloft is begonnen, 't Afkeerig hart, de koele zin Der schoonste Maagd verwonnen.
Zy voor de Min staâg even fier, En schuw voor haar genuchjes, Gloeit nu meê van 't Idalisch vier, En looft verliefde zuchjes.
De Schoone word in 't eind de Bruid. Van haare lieve lippen Laat zy, met aangenaam geluid, Het zoete jawoord slippen.
De Vogelaar is nu in 't net, Die zelf eerst ving, gevangen, En buigt zich onder liefdens wet, Met minnelyk verlangen.
Zo zag men Venus om Adoon Wel eer in liefde blaaken, Wanner als zyn behaaglyk schoon Haare oogen kon vermaaken.
Zie nu in 't eind' van al uw druk, O edelmoedig Minnaar! 't Begin van 't lang verwacht geluk, Het geen u maakt Verwinnaar.
Verwinnaar van dat schoone Beeld, 't Welk uit zyn lieve lichjes, Daar alle glans gelyk in speelt, Schiet duizend minneschichjes.
Wie zou om haar bevalligheên, Die harten kan beroeren, Gelyk als eertyds om Heleen, Geen tien jaar oorlogs voeren!
Gy zyt alleen dat Puikschoon waard, En, om uw braave deugden, Een hemelsch paradys op aard, Vol eindelooze vreugden.
Nu is ze in uw volmaakten zwier, Heer, Bruigom, opgetoogen, Terwyl ge u spiegelt, vol van vier, In haar bekoorelyke oogen.
Zie, Venus vlecht een mirthekroon, Vol glans, om uwe hairen, Daar duizenden van Minnegoôn Inwyën 't vrolyk paaren.
Dus ziet men hoe de Min verwint Al dat haar magt durft tarten. Gaat, waarde Twee, nu eensgezind, Geneest, geneest uw smarten.
In Amsteldam, den XIXden van Wynmaand, MDCLXXXIII.
Cookies on Poetry Cove