Anders.
De Morgenstond blinkt nooit met aangenaamer licht,
Wanneer ze ontvonkende 't Heeläl in 't vriendlyk daagen,
De zon uitlokt op 't spoor van haaren Roozewaagen;
Als schoone Katharyn, die duizend vlammen sticht.
't Aanvallig aanschyn, 't vuur van haar vergood gezicht
Trof't hart haar's Minnaars, dat zy kwetst en heelt by vlaagen,
Daar hy alleen kan haar volmaakte keur behaagen,
Zy voor zyn trouwe min, gebeên, en deugden zwicht.
Van Leeuwaarden, wat staat ge in blydschap opgetoogen.
Ga, volg den glans en 't licht der Leidstar van uwe oogen,
Waar meê ze u, als haar Zon, verstrekt voor een Auroor.
De bloemen met haar waas, van hals, van mond en wangen
Zyn u gegund: ga, pluk ze, en blusch uw heet verlangen.
Zy baant, met lonken, u 't gewyde minnespoor.
Den XIIIden van Lentemaand,
MDCXCI.