Zang.
Wie kon ooit een Blok verzachten,
En verand'ren doen van aart,
Schoon men vlyt, noch moeite spaart?
Geene kunsten, geest of krachten
Maakten 't immer zacht noch week.
t Is vergeefs naar iets te poogen,
Dat een bovenaardsch vermoogen
Smelt en leenigt door een Beek.
Nooit laat zich Natuur verheeren,
Van wat reukelooze hand
Zy voorheen wierd aangerand,
Door 't vernuftige bootseeren;
't Is hem, die 't heeft stout bestaan,
Met wat list, wat schrand're zinnen,
Hy zyn proefstuk dorst beginnen,
Geensins ongestraft vergaan.
Hoor Prometheus deerlyk zuchten,
Om zo zwaar een euveldaad,
Overtuigd, maar al te laat,
In zyn boeijens, niet te ontvluchten,
Dat hem zyne waan bedroog.
Wie poogde ooit de Zon te maalen,
Die niet blind wierd door haar straalen,
Vliegt een Ikarus te hoog,
's Hemels vuur verzengt zyn schachten.
Niemand kan een Blok verzachten.