III.
Exegit monumentum aere perennius.
De Duitsche Saffo, 't Amstelligt,
Waar voor de beste digter zwigt,
Zo hoog in hare fenixvlugt
Gerezen, smilt aan dunne lugt.
Die eer van 't vrouwelyk geslagt
Is afgelost van hare wagt,
Van 't bitter leven, dat de ziel,
Te groot voor 't aardsch, benepen hiel.
De Digtsibylle Katharyn,
Als een Erinn', Cleobulyn,
Of Charixene, in lof en naam,
Gevoert op vleugels van de faam,
Neemt na haar dood het aardryk in,
Gelyk de tiende zanggodin.
Zy handelde, voor wol, papier,
De vorstelyke pen vol vier,
Voor spil- en naald-werk, en doorzogt
Het hoogste, als aan een god verknogt.
De Konst, en d' ingeboren geest
Schoeide op d' aaloude Grieksche leest.
D' Ivore luit, al even schoon
Gestelt, op allerhande toon,
Naar al het tuimelend geval,
Gaf klanken uit als hemelval.
ô Weêrgâloze dezer tyd!
Zy blyft d'onsterflykheid gewyd.
Haar dierbaar heilig koud gebeent',
Word van den zangberg droef besteent,
En 't graf bestrooit met maagdepalm.
Een weêrklank voegt Lescailjes galm.
Haare uitvaart worde altyt geviert,
En met gedagten gelauwriert.
Sylvius.