Op het zelfde verjaaren.
Heer Schreuder van Draag! Wyl yder van daag, Uw jaarty wil vieren, En lagchend versieren; Zo neem myn gedicht, Poëetisch verlicht, Gemaakt naar uw oordeel, Meê op tot uw voordeel. Maar ach! 't is me leed, Dat ik juist niet weet Hoe dat uwe zinnen Gesteld zyn van binnen. Ik loof dat Apol, Vaak raazende dol Van al 't poêtiseeren Daar komt te logeeren. Men zegt voor gewis Dat ge alle de . . . Van 't Pegasuspaardje Dronkt net op een haartje, En dat ge Parnas Met die zelve plas, Als gy slechts wilt braaken, Wel vruchtbaar kunt maaken: Ja, dat de laurier Met kluchtiger zwier Daar van komt te groeijen, Uw veder doet bloeijen: Waar door gy uw rym, Zo taai als een lym, Zult eeuwig doen lichten, Spyt alle gedichten: Want zeker, ge zyt Niet ang voor den nyd: Waar dat uwe beenen Betreeden de steenen, Verwint gy dat beest, Met magtiger geest. Dies zyt gy nooit drukkig, Maar eeuwig gelukkig:
Want Pallas haar Speer Bescherremt u meer Als Hektor zyn wallen. Wat komt zy te brallen Op alle uwe kunst! Zy schonk u haar gunst Om dat ze in uw wezen Zo dagklaar kan leezen Den geestigen zwier Van 't moedige Dier Dat staâg aan haar voeten Haar wysheid komt groeten. Wat baart deeze dag Een dubbeld gelagch, Om op uw verjaaren Geen vreugde te spaaren! Gelukkige tyd, Die 't aardryk verblyd Met zulleke zinnen, Die alles verwinnen! Want Orfeüs Lier Is min als een zier By u te waardeeren. Hy temde steeds beeren: Maar gy, met uw toon Spant zeker de kroon; En uwe gedachten, Zyn zwaarder van krachten Als die van Amfion, Of grooten Arion. O Held aller Helden, Dien 'k eeuwig zal melden! Uw breinwaardig hoofd, Hoogmoedig geloofd, Moet nimmermeer gryzen, Naar 't voorbeeld der wyzen. Uw lof, nooit verkouwd, Uw beeld, uyt het goud Naar 't leeven geklonken, Moet eeuwig staan pronken. Zo maakt van deez' dag Al 't aardryk gewagh.
Gedicht voor N.N.
Cookies on Poetry Cove