IV.
Hier rust een Dichteres, een Wonder van haar tyd,
Haar tyd alleen niet, maar van 't gantsch Geslacht der Vrouwen:
Wiens weêrgalooze Geest de Dichtkunst wist te bouwen,
Al is het Mannenwerk, met ongemeene vlyt.
Dit tuigt haar keurig Dicht, haar doorgewrochte Speelen,
Doorluchtig uitgevoerd, met zo veel geest als kunst,
Waar in de tochten van den Mensch, Haat, Liefde en Gunst,
En and're, zyn geschetst als 's Waerelds Tafereelen:
Maar ach! wat helpt de Kunst, de Wysheid, als de Dood,
Al te onmedoogend, met haare alverslindb're tanden,
't Verstand en Kunst, zo wel als Rykdom, aan derft randen,
En 't sterflyk deel van al die schatten t'zaam ontbloot!
Gaa Lezer, zeg dat zy, wiens Lyk hier legt begraaven,
Noch eeuwig leven zal door haare uitmunte gaaven.
DL. Willink.