Troost-zang.
Wat rouwgeklag vervult myne ooren? Wat Rey heeft zig by een gevoegt, Om dus myn zoete rust te stooren, Die my op 't alderhoogst vernoegt? Natuur, myn Vrinden, en myn Maagen, Zult gy om myn verscheijen klaagen?
Natuur, 'k ben bóven u verheven. 't Verandren is uw eygendom. Ik leeve een eeuwigduurend leeven. Gy hebt uw vlees en bloed weêrom. De Dood kan wel uw kroost bederven; Maar 't Leeven kan vergaan nog sterven.
Myn Kunstgenooten, goede Vrinden, Beklaag my niet: ik ben niet dood; Al wie zig aan de Deugd wil binden, Die heeft in stervensnood geen nood. Gy moet met my op eng'lewyzen Geen schepsel, maar den Schepper pryzen.
Myn lieve Zuster, staak uw treuren. Myn waarde Nigt weest niet ontsteld. Hier helpt geen kleed- geen hartescheuren: Vergeefs doet gy u zelf geweld. Gy moet om myne dood niet schreijen: Ik leef by zaal'ge hémelreijen.
Ik ben van 't zwaare pak ontslaagen, Dat my verstrekte tot een last: Ik was vermoeyd door 't lang te draagen. De Dood is door myn moed verrast: Hy heeft my nimmermeer doen beeven, Maar ik heb hem de hand gegeeven.
Wat is het aardsche leeven waerdig, Dewyl men daar al leevend' sterft? De Tyd is altyd vlug en vaerdig, Die, al wat de aarde teelt, bederft. En Tyd, en Dood, zyn eensgezinden, Om de orde der Natuur te ontbinden.
Wie kan het noodlot wederstreeven? Het goddelyk besluyt staat pal, 't Bepaald den sterveling zyn leeven: Want niemand leeft 'er by geval. God heeft 't getal van zyne dágen, Aan 't Diamante slot geslaagen.
Ik ben van de aarde om hoog gereezen, Langs een gewyde hemelbaan, En blink met een verheerlykt weezen, Ver boven starren, zon en maan, Omringd van Gods genaadestraalen, Om eyndeloos te zeegepraalen.
Al schoon 't natuurlyk is te weenen, Dit zy, ô Zuster! u ten troost: Myn tyd op aarden is verscheenen. Zyt wel gemoed, myn Zusters Kroost. Door deugd, al kost het bloed en traanen, Met gy uw weg ten Hemel baanen.
Cookies on Poetry Cove