Lyk-zang.
Gelyk Natuur het zaad van 't ondermaanse leeven, Ontfangt, en voed, en baart, en lyf, en kragt moet geeven, Zo moet de Dood al wat zy teelt, weêr doen vergaan, En met zyn seysen als het gras ter nederslaan. Nog kragt, nog schoonheyd, nog de glans van Keyzers kroonen, Nog rykdom, kan den mensch van zyn geweld verschoonen. Hier helpt de wysheyd niet, hy hoort naar geen geklag: De Dood is doof en blind, 't valt alles voor zyn dagg'. Ik zie Natuur, beschreyd, een treurig roukleed draagen: Ik hoor haar om 't verlies van haare kind'ren klaagen, En 't meeste om deezen, die en wys en deugdig zyn, Dog onder deezen nog het meeste om Katharyn. Wat heeft het Speeltooneel, aan 't Y, aan u verlooren? Uw snédig breyn is door een yz'ren slaap bevrooren. Uw feniksveder door het mes des tyds geknot, Terwyl uw lighaam in een aak'lyk graf verrot. Uw leevensdraad, de klos van Cinthia ontgleeden, Door Atropos, hélaas! te ontydig afgesneeden. Uw aldernaaste bloed zit op uw graf en treurt, Daar 't met de kleederen het hart in 't lighaam scheurt. Ook schynt onze Amstel in een traanenzee te smooren, Haar droeve klagten deur de wolken heen te booren. 't Is of het Y in zyn te diepe kil verdwynt. My dunkt dat Herkules weêr op deeze aard' verschynt, Om uwe dood op het gedrogt de Doodt te wreeken; Vermits gy, na zyn dood, hem Neêrduyts hebt doen spreeken.
Hy wil u weer.... Maar zagt! wat heerlykheyd! wat ligt! ô Welk een schoone glans verschynt in myn gezigt! My dunkt ik zie Kathryne omringd van zonnestraalen, Met een verheugd gelaat, op eng'levleug'len daalen, Terwyl de waare vreugd op haare wangen blinkt. Wy luystren, mits haar stem ons dus in de ooren klinkt.
Cookies on Poetry Cove