Noch op 't zelfde verjaaren.
Naamhafte Held der Poëzy, Uitblinkende in veel wond're gaaven, Die waardig, yverig en bly, Parnas viervoetig op komt draaven, Als 't vlugge Paard van Pegasus Dat luidkeels uitroept uw verjaaren, Poëet en Matimaticus! Wat draagt uw hoofd al lauwerblaâren! Hoe teêr heeft u Apol bemint, O hoog gepreezen Held der Helden! Waar door gy elk verzoekt, verbind Uw overgrooten naam te melden, Dien ge in uw eerste doopceel kreeg, Waar meê gy yder kunt bekooren. En of uw mond voor eeuwig zweeg; De geest, waar meê gy zyt gebooren, Blinkt al zo klaar in uw gezicht Als 't helder zonlicht in het duister, En in uw ongemeen Gedicht Een meer als daagelykschen luister. Het schynt of gy gebooren zyt Om de Amsteldamsche Treurtooneelen, Die gy voor ongeval bevryd, In top te heffen met uw Speelen.
Want uw Suzanna is zo schoon Dat elk, als hy haar komt te leezen, Roept schaat'rend' uit: gy spant de kroon; Gy moet alleen de Meester wezen. Gy toont hoe zy haar Meisjes riep, Wanneer zy lust had zich te wassen; Die zy met voordacht stiert om Ziep, Terwyl de boeven op haar passen. En of de Nyd dit Treurspel laakt; 't Is in zo schoon een vorm gegooten, Waar door dit maaksel is volmaakt, Wel waard van u te zyn gesprooten. Men kent den Vader aan de Vrucht; De Leeuw is aan de klaauw te kennen. Zo zal van de een in de and're lucht Uw Naam ter heirbaantrans oprennen; Daar elk zo zal den lauwerier Om u gesplitste hoofdruin voegen, Met zulk een onvervalschsten zwier Als ooit Romeinsche Helden droegen. Leef lang, ô groote Kunstenaar! 't Was alles dood, waart gy verlooren. 'k Wensch dat wy lang noch, jaar op jaar, Uw Dichörakels moogen hooren. Zo streeft gy de eeuwigheid voorby, Naamhafte Held der Poëzy!
Gedicht voor O.O.
Cookies on Poetry Cove