[Na]e de wijse: Loeft en verblijdt in s'Heeren werck, Oft: Gods kinderen, ghy meucht wel zijn verblijdt. GRijpt eenen moedt seer coragieus,Cant.2,11. Den Winter is gheleden als nu ter tijt, Den Somer is hier seer gracieus De cruydekens die spruyten om ons profijt, Die Tortelduyue maeckt nu jolijt,Ioan.1,15 Int crijt, laet sy haer hooren,Ioan.3,3. Mijn Bruyt wedergheboren,1.Pet.2,2. Vercoren, heb ick u uyt dit Aerdtsche dal, Te zijn mijn liefghetal, Verblijdt u nu alvooren Door't lieffelijck gheschal. Den Mey-tijdt is nu comen present,
De Vijgeboom heeft knoppen in elc quaertier, Cant.2,13De Wijnstocken hebben nu ooghen jent, En gheuen haren soeten reucke fier, Cant.2,13Staet op vriendinne, reyn van manier, Comt hier, ghy in persoone, Cant.2,14Lustighe duyue ydoone, Eph.5,27.V ghedaent' is schoone, lieffelijck en goet, En uwe stemme soet, Ghy zijt mijns herten croone Die my verblijden doet. O Vriendinne, zijt my gherieffelijck, V ooghen als der duyuen ooghen zijn, Ende uwe reden is seer lieffelijck, Vwe borsten zijn al veel beter dan wijn, Ghy hebt ghecreghen dat herte mijn, Door dijn, schoonheyt publijcke, Niemandt is uus ghelijcke In s'Weerelts wijcke gheen schoonder men vint: Noyt gheen alsoo bemint, Ghy sult comen int Rijcke, Want ghy zijt gheestelijck ghesint. Wel aen, Vogels des Hemels wijsselijck, Wilt alle vreucht bedrijuen, aen elcken cant: Want de lieffelijcke berghen prusselijck Die staen met schoone roosen lustich geplant, Den rechten wijnstock, Christus playsant, T'verstant, hier af wilt vaten, Is comen t'onser baten, Bouen maten, hy de rancxkens gherijft Die hem zijn inghelijft,
[Du]s en wilt hem niet verlaten, [M]aer eeuwichlijck in hem blijft. Weest vroyelijck, ende verjubileert [Gh]y dierkens voor ooghen seer delicaet, [W]ant siet, den Bruydegom heeft het verneert [To]t sijn Vriendinne, met lieffelijck ghelaet, [Ha]er te brenghen tot hooghen staet, [M]et der daet, heeft hy bewesen [Si]jn reyn liefde ghepresen, [Gh]enesen heeft hy al met sijn dierbaer bloet: maer [He]t rooseken dat daer [O]nder doorens verknesen [N]och bloeyt, in deuchden claer. Daerom, Vrouwe, wilt u vercieren nu, [M]et uwe kinderen van Godlijcker aert, [M]et witte zijde ommehanghet u, [D]at is gherechticheyt suyuer vermaert, [D]e gulden keten wel bewaert, [...]egaert, hebt op vroomhede, [O]mgordt den bandt der vrede, [O]oc mede, den gordel der liefden omvangt, [N]ae den Trou-rinck verlangt, [T]'ghelooue reyn van zede, [D]aer af sy Godt ghedanckt. Verciert u met dat edele fijne gout, [D]at zijn des Heeren woorden, in dit foreest, [E]n met der peerlen seer menichfout, [M]et menigherley deuchden verciert u eest, [S]alft u met de olye des heylighen Geest, [D]en keest, smaeckt om dijn versaden:
Int water der ghenaden, V baden, wilt, o Zion, lieue Bruyt, Rimpels en vlecken uyt Wascht, door s'Heeren weldaden, 2.Cor.7,2.Houdt sijns wesens virtuyt. Princesse reynicht u van lancx soo meer, i.Ioan.3.3Soo hy reyn is, die u gheroepen heeft, Verwachtende uwen Bruydegom en Heer 1.Pe.1,3.Met een hope, die in het herte leeft, Luce,18.1.Hem int ghebedt stadich aencleeft, rom.12,12Dat hy u gheeft, in sijn verschijnen, mat.25,47Als ander gaen in pijnen, joan.d5,29.By sijnen Vader te wesen verheucht In een eeuwighe jeucht, Daer niet en sal verdwijnen Vrede, solaes, en vreucht. Per Iacob I.
Cookies on Poetry Cove